Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

Σκηνή διασκέδασης στην Αίγινα. Στο βάθος ο Ναός της Αφαίας.

Χρονολογία έκδοσης
1839
Έκδοση
WRANGEL, Ludwig. Flüchtige Skizzen aus Ost und Süd, gesammelt auf einer Reise nach Wosnesensk, Odessa, Constantinopel, Smyrna, Athen und Corfu. Mit 8 lithographirten Ansichten und Plänen, Ντάντσιχ [Γκντανσκ], Gerhard, 1839.
Περιοχή/Τοποθεσία
Αίγινα

Ελλάδα
Θέμα
Αρχαιότητες – Τέχνη
Καθημερινή ζωή - Κοινωνία
Συλλογή
Γεννάδειος Βιβλιοθήκη - Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα

Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018

Argolis, Epidauria, Trcezenia, Hermionis, the Isle of Aegina and Cynuria. No. 27

Argolis, Epidauria, Trcezenia, Hermionis, the Isle of Aegina and Cynuria : for the travels of Anacharsis. By M. Barbie du Bocage. October 1785. T. Cook, Scalp. (to accompany) Maps, Plans, Views and Coins, Illustrative of the Travels of Anacharsis the Younger in Greece ... Second Edition ... M.DCC.XCIII. (1793). (on upper margin) No. 27. Vol. IV. p. 295.

Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2018

10 Highland Castles from Scotland

1 – Kilchurn Castle
Kilchurn Castle sits on a rocky peninsula petruding into Loch Awe in Argyll and Bute. The castle was founded in the mid 15th century as the seat of the Campbells of Glenorchy, but was left to ruin after the Campbells became Earls of Breadalbane and moved to Taymouth Castle.

Kilchurn Castle – Image Credit : Chris Combe

Kilchurn Castle – Image Credit : Ian Dick
2 – Castle Tioram
Castle Tioram, also known as Dorlin Castle is a ruined fortress that sits on the tidal island of Eilean Tioram in Loch Moidar. Originally the stronghold of Clan Ruaidhrí, Tioram later became the traditional seat of Clanranald (Clan Raghnail), branch of Clan Macdonald. The castle was siezed by Government forces in 1692 when the clan chief joined the Jacobite court in France. The castle was re-captured and torched by the clan and subsequently was left to ruins.

Tioram Castle – Image Credit : Michael Walsh

Tioram Castle – Image Credit : Gerald Davidson
3 – Eilean Donan
Eilean Donan was founded in the thirteenth century on a small tidal island that provided a strong defensive position against Norse expeditions. The castle and island was named after Donnán of Eigg, a Celtic saint martyred in 617 CE. Eilean Donan was a stronghold of Clan Mackenzie, but was destroyed by government ships in 1719 during the Jacobite rebellions. The castle was restored by  Lieutenant-Colonel John Macrae-Gilstrap between 1919 and 1932 and is described as one of the most photographed monuments in Scotland.

Eilean Donan – Image Credit – Green Zowie

Eilean Donan – Image Credit : George Johnson
4 – Castle Stalker
Castle Stalker is a tower house fortification situated on a tidel islet in Loch Laich.  The castle was built around 1440 by the Stewarts who were then the Lordship of Lorn before being abandoned by the Campbell clan in 1840.  In 1965 Lt. Col. D. R. Stewart Allward acquired the castle and spent the next decade carrying out a series of restorations.

Castle Stalker – Image Credit : Nick Rowland

Castle Stalker – Image Credit : Yann
5 – Castle Sinclair Girnigoe
Castle Sinclair Girnigoe is one of the earlier seats of Clan Sinclair, first built in the 15th century as Castle Girnigoe, before being developed into Castle Sinclair in the 17th century. Located on a rocky promontory jutting out into Sinclair Bay, the castle became ruined during a dispute between the Campbell clan and Sinclairs.

Castle Sinclair Girnigoe – Image Credit: Howard Speight

Castle Sinclair Girnigoe – Image Credit: Howard Speight
6 – Duart Castle
Located on the Isle of Mull in the west coast of Scotland, Duart Castle was built in the 13th century and is the current seat of Clan Maclean. The castle was initially constructed by Clan MacDougal, but changed hands when the 5th clan chief of the Maclean’s married the daughter of the Lord of the Isles and was awarded Duart as part of her dowry. During successive wars with the Campbell clan, Duart was surrendered in 1691 by Sir John Maclean, 4th Baronet and the castle was subsequently demolished. The ruins of Duart was purchased by Sir Fitzroy Donald Maclain, the 26th chief of the clan Maclean in 1911 and has been restored both in structure and as the clan seat.

Duart Castle – Image Credit : Ralf
7 – Dunvegan Castle 
Dunvegan Castle is located on the Isle of Skeye and is the seat of the clan Macleod. The castle was first built in the 13th century on an area of elevated rock overlooking an inlet on the eastern shore of Loch Dunvegan. During the 19th century, the castle was remodelled into a mock-medieval style with the present appearance of the castle dating from around 1840 when this process of “baronialisation” was completed.

Dunvegan Castle – Image Credit : Ade Russell

Dunvegan Castle – Image Credit : Yann
8 – Ardvreck Castle
Ardvreck Castle is a ruined castle dating from the 16th century which stands on a rocky promontory jutting out into Loch Assynt in Sutherland. The castle is thought to have been constructed around 1590 by the clan MacLeod who owned Assynt and the surrounding area from the 13th century onward.

Ardvreck Castle – Image Credit : Robert Sanford

Ardvreck Castle – Image Credit : Robert Sanford
9 – Dunrobin Castle
Dunrobin Castle is a stately home in Sutherland and the family seat of the Earl of Sutherland and the clan Sutherland. Dunrobin’s origins lie in the Middle Ages, but most of the present building and the gardens were added by Sir Charles Barry between 1835 and 1850.

Dunrobin Castle

Dunrobin Castle
10 – Lachlan Castle
Old Castle Lachlan, is a ruined 15th-century castle on the shore of Loch Fyne, within the Cowal Peninsula, in Argyll and Bute. It was the stronghold of clan MacLachlan until 1746 when it was attacked by British Government forces. New Castle Lachlan was built as a replacement in 1790, around 1 kilometre (0.62 mi) to the north-east.

Lachlan Castle – Image Credit : Clive Griffin

αναδημοσίευση από www.dailyheritage.com

Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

Ποιό είναι το πιό ακριβό έργο τέχνης στον κόσμο;

Για 450,3 εκατομμύρια δολάρια στον οίκο Christie's στη Νέα Υόρκη, ο πίνακας "Salvator Mundi" του Leonardo da Vinci σπάει όλα τα αρχεία πωλήσεων και γίνεται το πιο ακριβό έργο τέχνης στον κόσμο.

Εκτιμημένος στα 100 εκατομμύρια δολάρια από τον οίκο Christie's πριν από την πώληση, ο πίνακας   που ζωγράφισε ο Da Vinci τον δέκατο έκτο αιώνα θριάμβευσε στη δημοπρασία την Τρίτη 15 Νοεμβρίου 2017 στη αίθουσα δημοπρασιών Christie 's στη Νέα Υόρκη. Η δημοπρασία ξεκίνησε από 70 εκατομμύρια δολάρια και έφτασε τα 450,3 εκατομμύρια δολάρια.
Ο πίνακας "Salvator Mundi" εκθρόνησε λοιπόν τον " Femmes d'Alger" του Picasso, που πωλήθηκε το 2005 για $ 179,4 εκατομμύρια.
Δημοπρατήθηκε για πρώτη φορά το 1763, ο "Salvator Mundi" εξαφανίστηκε από την κυκλοφορία μέχρι το 1900. Το 1958, το έργο θεωρήθηκε ότι είναι ένα αντίγραφο και πωλήθηκε από τον οίκο Sotheby's για το γελοίο ποσό των 126 δολαρίων.
Ο πίνακας παρουσιάστηκε στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου το 2011. Σήμερα είναι το μόνο έργο του Leonardo da Vinci που αποτελεί μέρος μιας ιδιωτικής συλλογής. Ο νέος ιδιοκτήτης προτιμά να παραμείνει ανώνυμος.

   Quelle est l’œuvre d’art la plus chere du monde ? Salvator Mundi, Léonard de Vinci
Salvator Mundi, Léonard de Vinci
© Christie’s Images Ltd, 2017

@ ΠΥΞΙΔΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 2018

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

ΕΝΘΥΜΗΜΑΤΑ Αντικείμενα και Ιστορίες




ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟ
ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΙΓΙΝΑΣ 1880-1985
Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Αίγινας
13-21 Ιανουαρίου 2018

Υπό την αιγίδα της Κοινωφελούς Επιχείρησης Δήμου Αίγινας (ΚΕΔΑ),
με την υποστήριξη των Φίλων του Ιστορικού και Λαογραφικού Μουσείου Αίγινας
Έρευνα-Επιλογή-Επιμέλεια: Ελίκα Βλαχάκη
Συνεργάτες: Παναγιώτα Γεννίτσαρη, Πολύνα Στοφόρου

Από τις 13 ως τις 21 Ιανουαρίου 2018 στο Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο της Αίγινας θα φιλοξενηθεί η έκθεση* ‘Ενθυμήματα, Αντικείμενα και Ιστορίες’, με αντικείμενα που έχουν φτιάξει οι κρατούμενοι των Φυλακών Αίγινας και επί το πλείστον, βρίσκονται στα σπίτια των κατοίκων του νησιού. Παράλληλα παρουσιάζονται αφηγήσεις των κατοίκων της Αίγινας, διηγήσεις κρατουμένων και αποσπάσματα βιβλίων που αναφέρονται στις Φυλακές της Αίγινας.
Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο
Φυλακές Αίγινας
Τον Μάρτιο του 1828, λίγο μετά την εγκατάστασή του στην Αίγινα, ο Ιωάννης Καποδίστριας ιδρύει στο νησί το πρώτο οργανωμένο Ορφανοτροφείο της Ελλάδας. Το Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο χτίστηκε για να στεγάσει και να προσφέρει γενική και επαγγελματική εκπαίδευση στα ορφανά του πολέμου. Παράλληλα λειτούργησε ως το πρώτο κέντρο για την ανάπτυξη και εξάπλωση της παιδείας και του πολιτισμού της ανεξάρτητης Ελλάδας.
Το 1834 το Ορφανοτροφείο της Αίγινας κλείνει, και τα επόμενα χρόνια το κτίριο χρησιμοποιείται για να καλύψει διάφορες ανάγκες: Σχολή Ευελπίδων, λοιμοκαθαρτήριο, φρενοκομείο, στέγαση προσφύγων από την Κρήτη, καλοκαιρινά καταλύματα κ.ά.
Το 1880, σε τέλεια αντίθεση με τον αρχικό σκοπό ύπαρξής της, η «λαμπρά οικοδομή» του Ορφανοτροφείου της Αίγινας μετατρέπεται σε φυλακή υψηλής ασφαλείας, έτσι ώστε να διασωθεί το κτίριο αλλά και να προσφέρει οικονομικά στον τόπο. Στις αρχές του 1985 οι Φυλακές της Αίγινας κλείνουν. Στα 104 χρόνια της λειτουργίας τους φιλοξένησαν στους χώρους τους ποινικούς και πολιτικούς κρατούμενους από όλη την Ελλάδα. Το κτίριο του Καποδιστριακού Ορφανοτροφείου/ Φυλακών Αίγινας κηρύσσεται διατηρητέο μνημείο και το 1997 εγκρίνεται μελέτη για την μετατροπή του σε Διαχρονικό Μουσείο. Οι εργασίες αποκατάστασής του έχουν διακοπεί εδώ και χρόνια και το κτίριο παραμένει ερμητικά κλειστό, ημιτελές και σε αναμονή.
Ενθυμήματα
Αντικείμενα και Ιστορίες
Η μακρά παρουσία και λειτουργία των φυλακών στην πόλη της Αίγινας, έγινε μέρος της καθημερινότητας και άφησε τα ίχνη της στη ζωή του νησιού. Ο όρος ’Φυλακές’ έμεινε σαν ονομασία και τοπική αναφορά και κληρονομήθηκε στις νεότερες γενεές.
Η έκθεση ‘Ενθυμήματα, Αντικείμενα και Ιστορίες’ οργανώθηκε με βάση τις αναμνήσεις και τα βιώματα κατοίκων της Αίγινας που έζησαν την εποχή εκείνη και διηγήσεις που έχουν ακούσει και μας τις μεταφέρουν. Τα αντικείμενα που μας παραχώρησαν και εκτίθενται σήμερα, έχουν κατασκευάσει κρατούμενοι των Φυλακών της Αίγινας και αποτελούν συνδετικό κρίκο του χθες με το σήμερα και της ζωής εντός και εκτός των τειχών του κτιρίου. Την έκθεση συμπληρώνουν αποσπάσματα βιβλίων που αναφέρονται στις Φυλακές της Αίγινας, καθώς και διηγήσεις κρατουμένων και συγγενικών τους προσώπων.
Η έκθεση ‘Ενθυμήματα’ είναι μια πρόσκληση για την συγκέντρωση επί πλέον υλικού για την ιστορία του σημαντικού αυτού κτιρίου. Εκφράζει την επιθυμία για μια ευρύτερη συνεργασία μεταξύ των κατοίκων της Αίγινας και δημόσιων φορέων για την ανάδειξη, αποκατάσταση και επανάχρηση του ιστορικού κτιρίου του Καποδιστριακού Ορφανοτροφείου/Φυλακών Αίγινας.
ΕΝΘΥΜΗΜΑΤΑ, Αντικείμενα και Ιστορίες
Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Αίγινας
13-21 Ιανουαρίου 2018
10:00 -13:00 και 18:00-20:30
Εγκαίνια, Σάββατο 13 Ιανουαρίου 2018, 18:00
Κατά τη διάρκεια της έκθεσης προβλέπονται παρουσιάσεις και προβολές.
Ο χώρος, οι ημερομηνίες και η ώρα θα ανακοινωθούν έγκαιρα.
Πληροφορίες: Ελίκα Βλαχάκη 6977133730
elika@hotmail.co.uk
*Η έκθεση γίνεται στα πλαίσια διδακτορικής εργασίας που αφορά στο Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο/Φυλακές Αίγινας και στην ιδιότητα των αντικειμένων να μας μεταφέρουν στο χρόνο και στο χώρο, ενεργοποιώντας την διαδικασία της μνήμης.
Τίτλος διδακτορικής εργασίας: ‘Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο/Φυλακές Αίγινας: Μπορεί η τέχνη να λειτουργήσει μέσα σ’ ένα τοπικό κοινωνικό πλαίσιο ως καταλύτης αλλαγής στη σχέση μας με το παρελθόν και το άμεσο περιβάλλον μας; ‘Practice led PhD’ με επιβλέποντες καθηγητές την Mary Modeen από το τμήμα των Καλών Τεχνών και τον Dominic Smith από το τμήμα της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Dundee Σκωτίας. Υποτροφία από το Ίδρυμα ‘The Barns-Graham Charitable Trust’.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
MEMENTOS
Objects and Histories
KAPODISTRIAN ORPHANAGE
AEGINA PRISON 1880-1985
Historic and Folklore Museum of Aegina
13-21 January 2018
Under the aegis of the Municipality of Aegina-Public Benefit Agency (KEDA)
with the support of the Friends of the Historical & Folklore Museum of Aegina
Researched and organised by Elika Vlachaki
With the help of Panagiota Gennitsari and Polina Stoforou
From 13 to 21 January 2018, the Historical and Folklore Museum of Aegina will host the exhibit* titled ‘Mementos, Objects and Histories”, featuring handcrafted items made by Aegina Prison inmates and kindly lent by the island residents who have safeguarded them through the years. The show will include stories by local residents and inmates and excerpts from books with references to the Aegina Prison.
Kapodistrian Orphanage
Aegina Prison
In March 1828, shortly after settling in Aegina, Ioannis Kapodistrias established the first organised orphanage in Greece on the island of Aegina. The Kapodistrian Orphanage was built to house and provide general and vocational education to children orphaned by the Greek War of Independence. At the same time, it functioned as the first centre to develop and spread education and culture throughout newly independent Greece. In 1834, the Aegina Orphanage was closed and was subsequently used for a variety of purposes: a military academy, a quarantine hospital, a mental asylum, to house refugees from Crete, as summer accommodation and others.
In 1880, in total contrast to its original purpose, the ‘grandiose structure’ of the Aegina Orphanage was converted into in a high-security prison as a way of preserving the building and to stimulate the local economy. The Aegina Prison was closed in early 1985, but over its 104 years of operation, the prison held criminal and political prisoners from all over Greece. The Kapodistrian Orphanage / Aegina Prison was listed as a historical monument and in 1997, a study to convert it into a historical museum was approved. Work to restore the building ceased years ago and it now remains tightly sealed, half-finished and in a state of uncertainty.

Mementos
Objects and Histories
The long presence and operation of the Aegina Town prison has become part of everyday island life. The term ‘prison’ has stuck as a name and local reference to the structure, and has been adopted by younger generations.
The ‘Mementos, Objects and Histories’ exhibition was organised on the basis of remembrances and experiences of Aegina residents who lived during the time the prison was in use, as well as on stories heard and retold. The objects provided for display were made by Aegina Prison inmates and serve as a link between the present and the past, within and outside its walls. The exhibition is supplemented by excerpts from books which refer to the Aegina Prison, and narrations by inmates and their family members.
The ‘Mementos’ exhibit is an invitation to collect more material to further enrich the history of this important building. It expresses the desire for broader cooperation between the residents of Aegina and public organisations to highlight, restore and place the historical Kapodistrian Orphanage / Aegina Prison building into use, and once again make it a vibrant element of Aegina life.
MEMENTOS, Objects and Histories
Historical and Folklore Museum of Aegina
13-21 January 2018
10:00 -13:00 and 18:00-20:30
Opening: Saturday 13 January 2018, 18:00
Presentations and screenings are also planned for the duration of the exhibit.
The venues, dates and times will be announced in advance.
Information: Elika Vlachaki, 6977133730
elika@hotmail.co.uk
*This exhibit is part of a doctoral thesis on the Kapodistrian Orphanage / Aegina Prison and the ability of objects to transport us in time and space by activating the memory process.
Thesis title: ‘Kapodistrian Orphanage / Aegina Prison: Can art function through a localised social framework as a catalyst of change in our relationship with the past and our immediate environment?’ Practice-led PhD, with advisers Mary Modeen from the Fine Arts Department and Dominic Smith from the Philosophy Department at the University of Dundee in Scotland. Grant provided by the Barns-Graham Charitable Trust.

Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017

Ο αισθητικός σουρεαλισμός του ελληνικού Δημοσίου μέσα από το φωτογραφικό φακό της Ειρήνης Βουρλούμη

16s10pht
Κόπιες εμβληματικών αρχαίων αγαλμάτων στο αρχείο γεννήσεων του Δήμου Αθηναίων υπογραμμίζουν μια συνεχιζόμενη σχέση με το ένδοξο παρελθόν.
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Το πορτρέτο του Τσε Γκεβάρα, ένα ρολόι-αστερίας κι ένας χάρτης της Ελλάδας κρέμονται σ’ έναν τοίχο στο υπουργείο Ανάπτυξης, ενώ ένα ενυδρείο δεσπόζει σε μια αίθουσα αναμονής στην Εθνική Υπηρεσία Δίωξης Εγκλήματος. Αν η αίσθηση ενός «σταματημένου» χρόνου είναι γνώριμο συναίσθημα σε δημόσιους χώρους της Αθήνας, η πόλη αναλαμβάνει ρόλο «φυσικής σκηνής» στη συνεχιζόμενη κρίση, λέει η φωτογράφος Ειρήνη Βουρλούμη, της οποίας οι εικόνες από εσωτερικούς χώρους δημοσίων κτιρίων αναδεικνύουν την έννοια του αισθητικού σουρεαλισμού που, καιρό τώρα, βρίσκεται ενσωματωμένος στον εγχώριο συλλογικό ψυχισμό. Μέρος του υλικού με τίτλο «Εν Αναμονή» (In Waiting) δημοσιεύτηκε στο ψηφιακό Photobooth του περιοδικού The New Yorker το 2014, ενώ πρόσφατα το σύνολο της φωτογραφικής συλλογής εκδόθηκε στα αγγλικά από τον οίκο Hatje Cantz.
«Ο δημόσιος τομέας είναι η ραχοκοκαλιά που υποστηρίζει μια χώρα. Η έρευνα γύρω απ’ αυτόν μου φάνηκε ένας καλός τρόπος για να αναδείξω διαφορετικές πτυχές ενός κοινωνικο-πολιτικού πλαισίου, αλλά και να ερευνήσω ένα κομμάτι του σπόρου απ’ όπου αναπτύχθηκε η οικονομική κρίση», λέει η Ειρήνη Βουρλούμη στην «Κ». «Ακόμη πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι αυτοί οι χώροι μπορεί να αλλάξουν στο μέλλον, π.χ., να ομοιογενοποιηθούν σε περίπτωση ιδιωτικοποίησης και να χαθεί αυτή η ιδιαίτερη γοητεία που έχουν».
Αν και ουσιαστικά χωρίς ανθρώπινη παρουσία –το χέρι ενός νεκροθάφτη και τα μυτερά παπούτσια ενός εφοριακού είναι τα μόνα ανθρώπινα ίχνη–, το βιβλίο μιλάει τόσο για τη χώρα όσο και τους ανθρώπους της. Η Ειρήνη Βουρλούμη υπογραμμίζει, μεταξύ άλλων, την παρουσία της θρησκείας (μία εικόνα κρέμεται σε μια αίθουσα δικαστηρίου) και τη συνεχιζόμενη σχέση με το ένδοξο παρελθόν (κόπιες εμβληματικών αρχαίων αγαλμάτων στο αρχείο γεννήσεων του Δήμου Αθηναίων). Σε ποιο βαθμό μπορούν δημόσιοι εσωτερικοί χώροι να ορίσουν την αισθητική της χώρας εν γένει; «Αν στην αρχή επικεντρώνεται κανείς σε μια έλλειψη φινέτσας, γρήγορα εμφανίζονται λεπτές διαφορές οι οποίες αποκαλύπτουν την ουσία του χαρακτήρα μας και την “ατομικότητα” της χώρας μας. Είναι σημαντικό το γεγονός ότι οι υπάλληλοι έχουν την ελευθερία να διακοσμήσουν τους τοίχους όπως θέλουν – όποιος κι αν βρίσκεται στην κυβέρνηση. Εμείς οι Ελληνες κάνουμε τα πράγματα με τον δικό μας τρόπο και δεν μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα το πρωτόκολλο, και αυτό είναι απελευθερωτικό», σημειώνει η φωτογράφος.
Η αφορμή
Με πατέρα Ελληνα και μητέρα Ινδονήσια, η Ειρήνη Βουρλούμη μεγάλωσε στην Αθήνα, σπούδασε στο Parsons School of Design και στο πανεπιστήμιο Columbia στη Νέα Υόρκη, ενώ η δουλειά της έχει δημοσιευτεί στους New York Times και στη Le Monde, μεταξύ άλλων. Οι συνεργασίες της με διεθνή έντυπα ήταν και η αφορμή να περάσει το κατώφλι δημόσιων υπηρεσιών, όπου ξεκίνησε η ιδέα για το πρότζεκτ. «Η πόλη είναι μια επίδοξη δυτικοευρωπαϊκή μητρόπολη, αλλά κάποιοι από τους εσωτερικούς της χώρους αποκαλύπτουν έναν σχεδόν παλιομοδίτικο και γυμνό αισθητικό χαρακτήρα, κόντρα στον μοντερνισμό που τόσο επιθυμεί η χώρα», γράφει η Ειρήνη Βουρλούμη στο βιβλίο.
Το «Εν Αναμονή» εξερευνά διαφορετικά επίπεδα παραλογισμού και παράξενης ομορφιάς: σκαλισμένο γκράφιτι στα καθίσματα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά και αρχαία ιδεώδη στην αίθουσα τελετών του Παντείου. Ο σκοπός, λέει η Βουρλούμη, δεν ήταν «να εστιάσω στα αρνητικές πλευρές, αλλά να βρω έναν τρόπο να μεταφράσω το πρίσμα της οικονομικής κρίσης με διαφορετικό τρόπο, να τιμήσω την αυθεντικότητά μας, αλλά και να κάνω τον κόσμο να γελάσει, όχι με τους συγκεκριμένους χώρους, αλλά μαζί με αυτούς, γιατί ως πολίτες είμαστε όλοι μέρος του παζλ».
Τι άλλαξε
Η συλλογή εικόνων διήρκεσε πέντε χρόνια, με μεγάλες περιόδους αναμονής για άδειες πρόσβασης σε κάποιους χώρους – ένας λόγος γι’ αυτό ήταν οι αλλεπάλληλες εκλογές και οι αλλαγές προσωπικού. Τι άλλαξε τα τελευταία χρόνια; «Στην επιφάνεια τα πράγματα μπορεί να μοιάζουν πιο θετικά σε οικονομικό επίπεδο, αλλά στην πραγματικότητα οι περισσότεροι υποφέρουν κάτω από την αποπνικτική λαβή της λιτότητας. Ο κόσμος είναι πολιτικά και ψυχολογικά εξουθενωμένος, ενώ χειρίζεται την όλο και μεγαλύτερη πίεση της καθημερινότητας, εξ ου και η έλλειψη δημόσιας διαμαρτυρίας. Οι περισσότεροι ίσως ζούνε στον ρυθμό της επιβίωσης».
Το βιβλίο διατίθεται από το βρετανικό Amazon και την ιστοσελίδα του εκδοτικού οίκου (www.hatjecantz.de), ενώ αναμένεται και σε ελληνικά σημεία πώλησης, όπως το Μουσείο Μπενάκη (όπου θα φιλοξενηθεί έκθεση με τις εικόνες του την άνοιξη) και το ΜΙΕΤ. Στο μεταξύ, μια σπασμένη λάμπα δρόμου λειτουργεί ως επίλογος της έκδοσης, όμως η Βουρλούμη δεν γνωρίζει εάν έχει φτιαχτεί. «Πήρα τη φωτογραφία όχι μόνο γιατί ήταν σπασμένη, αλλά γιατί μου άρεσε ο τρόπος που βρισκόταν ανάμεσα στα σκούρα σύννεφα, ένα ήσυχα απειλητικό σκηνικό. Κοιτάζοντάς την τώρα, μου φαίνεται περισσότερο σαν ένα κλείσιμο του ματιού, μια χειρονομία της πόλης στον ίδιο της τον εαυτό».
αναδημοσίευση από http://www.kathimerini.gr
Έντυπη