Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2016

'People think curating just means choosing nice things' – secrets of the museum curators

Lucy Worsley, chief curator of Historic Royal Palaces
 Lucy Worsley, chief curator of Historic Royal Palaces: ‘One thing that’s bound to annoy any museum curator is other people abusing the word for what we do.’ Photograph: Rolf Marriott/BBC/Historic Royal Palaces
From Tudor piss-pots to Botticellian nymphs, four curators reveal their favourite objects and what their job really entails

Daniel Martin, curator of making, and Lucy Bamford, curator of art,Derby Museums


Tell us something we don’t know about being a museum curator
Daniel Martin, curator of making, Derby Museums
 Daniel Martin, curator of making, Derby Museums
Daniel: Probably most things. The most common follow-up question when I tell people what I do for a living is: “Great! What’s that then?” It’s quite hard to answer. We don’t spend all day lurking in musty stores any more; it’s all about people. It’s their stories and complexity that really make collections pop.
Lucy: A popular misconception concerns museum gloves. We rarely use white cotton gloves. Nowadays we use synthetic rubber ones, which make your hands sweat. It’s not as glamorous as it might appear.
What career insight would you give to an aspiring curator?
Daniel: Nothing is as important when you’re starting out as gaining experience. An undergraduate and postgraduate degree is a wonderful foundation, but employers will see it as just that. Experience gained via volunteering, internships and work placements will always be preferred over a degree from a prestigious university.
With government cuts facing our sector over the coming years, make sure that being a curator is something to which you’re totally committed. There will be lots of short-term contracts and project-related work throughout your career. Curating is no longer a suitable choice for those seeking long-term stability.
Lucy: Be open-minded and prepared to dig deep often for creative solutions to an unimaginable range of problems and issues. It’s not easy, but it is rewarding.
No other job has given me the opportunity to meet so many interesting people and learn so many new things. Working in a museum has given me a connection to people – to the rest of humanity – that I never had before.
What’s your favourite career artefact – and why?
Daniel: As a vintage motorbike enthusiast, I’m biased towards the rare and beautiful Silk 700S. We’re restoring the bike to running condition in co-production with museum-goers and an original Silk mechanic this year, so look out for me on my tours in 2017.
Lucy Bamford in front of Joseph Wright of Derby’s A Philosopher Lecturing on the Orrery
Pinterest
 Lucy Bamford in front of Joseph Wright of Derby’s A Philosopher Lecturing on the Orrery. Photograph: Jon Hindmarch/Derby Museums Trust
Lucy: Mine is a work by 18th-century artist Joseph Wright of Derby. His Orrery, Alchymist and Earthstopper are justly esteemed and well-loved, but his self-portrait in pastels catches my breath every time.
People know him as an outstanding painter, but he was an equally-skilled draughtsman. His dark, velveteen self-portrait reveals a deeply troubled man, given to bouts of debilitating depression and self-doubt. The eyes have it; you feel as if you might know him. The medium carries a tantalising hint of his presence as well; pastel feels intimate for the proximity of the artist’s hand – a gentle smudge with the finger or “stump” to soften a line. It’s mesmerising.

Lucy Worsley, chief curator, Historic Royal Palaces


Tell us something we don’t know about being a museum curator
One thing that’s bound to annoy any museum curator is other people abusing the word for what we do. In a world where department stores talk about “curating” their shoe selections or whatever, people think that curating just means choosing nice things. But this is only half of it. Our real job as museum curators is to look after artefacts from the past, yet also to be the repository of knowledge about them, to be expert, to have spent 10,000 hours immersed in the subject.
Curating isn’t just a matter of taste. It involves building up real knowledge of the items in your care. As the world gets quicker, and shallower, and bite-sized, retaining our ability to take a deep dive into history is more and more
important.
What career insight would you give to an aspiring curator?
In big museums, the role of the curator has shrunk in recent years as different branches of curatorial work – such as interpretation, or learning, or conservation – have split off and become professions of their own. A lot of people think: “Hum, I’d like to be a curator,” but actually they would be more interested in one of these other activities. If you want to experience it all, though, get yourself to a small museum, where all hands have to do everything.
What’s your favourite career artefact – and why?
Lots of items that survive from the past are high-status, valuable things that people have treasured. For us at Historic Royal Palaces, that means things belonging to kings and queens. But I like things that have survived accidentally and show the seamy side of palace life.
A few years ago, archaeologists working in the privy garden at Hampton Court dug up pieces of a tudor chamber pot – or “piss-pot” as they would have called it. It was sent off for laboratory analysis and was found to contain traces of genuine tudor urine. Yes, it’s a very unimpressive object, but once you know a bit about it, it’s gripping.

Ana Debenedetti, curator of paintings, V&A


Tell us something we don’t know about being a museum curator
Contrary to popular belief, we think as much about the public as we do the works of art in our care. Our job is to facilitate and promote access to the museum’s collections. The V&A has an extraordinary collection of drawings and paintings, which is actually not very well-known to the public. So we’re seeking to create as many full-catalogue online entries as we can, with photographs.
We also organise displays and exhibitions; the public can view individual works by appointment in our print room; and an opinion service is available the first Tuesday of every month. It sometimes looks a little like an episode of the Antiques Roadshow but, of course, we can’t provide valuations. We see some fantastic works, but not all works are what they seem. For example, it can be difficult to explain to someone that their piece isn’t an original Winnie the Pooh drawing, but a mid-20th century commercial reproduction.
Allegory of Abundance or Autumn, by Sandro Botticelli
Pinterest
Allegory of Abundance or Autumn, by Sandro Botticelli. Photograph: The British Museum
What career insight would you give to an aspiring curator?
A curator is someone curious, dynamic and driven by passion for art in all its forms. Although it’s expected that we specialise in a particular area, I think it is most rewarding to expand that expertise and see to what extent artistic movements are in constant dialogue with each other over time and place. At the V&A we seek to show these interactions in the galleries by interweaving many objects of different types (and from different cultures) across a long timeline.
What’s your favourite career artefact – and why?
I’m co-curating the forthcoming Botticelli Reimagined show and was particularly happy to to include some of his most beautiful drawings. I have expertise in Renaissance paintings, but my passion lies with old masters’ drawings.
Ana Debenedetti, curator of paintings, V&A
 Ana Debenedetti, curator of paintings at the V&A
Looking at drawings allows you to observe the artists at work thanks to the variety of materials and techniques. In this case, the artist’s choice of the material and technique provides an insight into his mind. The subject of a drawing can be as different as a human figure, a landscape or a building, but what the drawing can show is the artist thinking, plus a chance to observe and examine his reasoning as he seeks to explore and resolve complex aspects of the design.
In the forthcoming show, we present two spectacular Botticelli sheets. One represents his Allegory of Abundance or Autumn and the other, his Allegory of Faith. The former is considered one of the most beautiful drawings of the Renaissance: an image of feminine beauty capturing the essence of the characteristic Botticellian nymph, which recurs in many of the his painted compositions and has almost become the hallmark of his oeuvre.
The latter, by contrast, looks much more laborious and appears less graceful.
Only 20 years separate the two drawings, but this dramatic new style reveals the evolution of an ageing artist confronted by a change of taste following the political upheavals in Florence.
αναδημοσίευση από http://www.theguardian.com/

Παρασκευή 22 Ιανουαρίου 2016

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΔΗΜΟΥ ΑΙΓΙΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΦΙΞΗ ΚΑΙ ΟΡΚΩΜΟΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΙΩΑΝΝΗ Α. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ ΤΗΝ 26η ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1828 ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ


ΚΥΡΙΑΚΗ 24, ΔΕΥΤΕΡΑ 25 & ΤΡΙΤΗ 26 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Κυριακή 24η Ιανουαρίου 2016


10.30        Παναγίτσα
Κήρυξη έναρξης 5ου Πανελληνίου Αγώνα Δρόμου «Ιωάννης Καποδίστριας» από    το Δήμαρχο Αίγινας κ. Δημήτρη Μούρτζη
10.40        100 μέτρα για παιδιά προσχολικής ηλικίας
10.50        600 μέτρα για μαθητές της Α’, Β’ και Γ’ τάξης Δημοτικού
11.00        1.000 μέτρα για μαθητές της Δ’, Ε’ και ΣΤ’ τάξης Δημοτικού
11.45        5.000 μέτρα για δρομείς και περιπατητές
12.00        10.000 μέτρα για δρομείς
14.00        Απονομές 5ου Αγώνα Δρόμου «Ιωάννης Καποδίστριας»
17:00-19.00        Κινηματογράφος ΤΙΤΙΝΑ
Προβολή της ωριαίας ταινίας «Ο Κυβερνήτης της Ελλάδος Ιωάννης Καποδίστριας»
(Επεισόδιο 4ο, παραγωγή του Συλλόγου «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» έτους 2015, με μουσική Σταμάτη Σπανουδάκη και αφήγηση Κώστα Καστανά)


Δευτέρα 25η Ιανουαρίου 2016


18.30        Ι.Ν. Μητροπόλεως Αίγινας
Λυρικό μουσικό πρόγραμμα με την υψίφωνο Μαρία Γουσέτη, συνοδεία πιάνου
19.15        Υπερώον Ι.Ν. Μητροπόλεως Αίγινας
Γενική Συνέλευση του «Δικτύου Πόλεων Ιωάννης Α. Καποδίστριας», με την αποκλειστική συμμετοχή των κ.κ. Δημάρχων των Καποδιστριακών πόλεων Κέρκυρας, Ναυπλίου, Αμμοχώστου & Αίγινας
20.15        Διάλειμμα Γενικής Συνέλευσης
20.30        Συνέχιση εργασιών Γενικής Συνέλευσης
21.30        Δείπνο προς τιμήν των μελών του Δικτύου

Τρίτη 26η Ιανουαρίου 2016

8:10         Αναχώρηση του Προέδρου της Δημοκρατίας από την οικία του για το Λιμάνι         Πειραιά  (ακτή Βασιλειάδη)
8:40         Άφιξη στο Λιμάνι του Πειραιά
8:45        Επιβίβαση Προέδρου της Δημοκρατίας σε πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού –         Απόπλους
9:45        Κατάπλους στο Λιμάνι της Αίγινας  
                Υποδοχή από τον Δήμαρχο Αίγινας και τις Αρχές του νησιού
9:50        Αναχώρηση του Προέδρου της Δημοκρατίας  για τον Ιερό Ναό Μητροπόλεως         Αίγινας
10.00        Άφιξη του Προέδρου της Δημοκρατίας στον Ιερό Ναό Μητροπόλεως Αίγινας(1).
                Απόδοση τιμών και επίσημη υποδοχή
* Δοξολογία. Κωδωνοκρουσία(2)
* Εκφώνηση Πανηγυρικού της ημέρας από τον καθηγητή Ιστορίας του Ιονίου         Πανεπιστημίου και Πρόεδρο της Εφορείας των Γενικών Αρχείων του Κράτους         κ.Νικόλαο Καραπιδάκη
* Χαιρετισμός από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ύδρας, Σπετσών, Αιγίνης,         Ερμιονίδος & Τροιζηνίας κ. Εφραίμ
10:30        Μετάβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας στον Ανδριάντα του Ιωάννη Καποδίστρια
* Επιμνημόσυνη Δέηση
* Κατάθεση Στεφάνου από την Α.Ε. τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κύριο         Προκόπιο Παυλόπουλο
* 1’ σιγή
* Εθνικός Ύμνος
11:15        Μετάβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας στο πρώην Δημαρχείο Αίγινας
        (Χρήστου Λαδά 1)
        Υποδοχή από τον Δήμαρχο Αίγινας κ.Δημήτριο Μούρτζη
* Τελετή Ανακήρυξης του Προέδρου της Δημοκρατίας Κυρίου Προκοπίου         Παυλοπούλου σε επίτιμο Δημότη Αίγινας - Επίδοση Χρυσού Κλειδιού της         Πόλεως
* Αντιφώνηση του Κυρίου Προέδρου της Δημοκρατίας
12:05        Μετάβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας στην Ιερά Μονή Αγίου Νεκταρίου –         Υποδοχή από την Ηγουμένη και τον Μητροπολίτη
12:30         Ξενάγηση του Προέδρου της Δημοκρατίας στην Ιερά Μονή Αγίου Νεκταρίου
13:00         Επίσημο γεύμα προς τιμήν της Α.Ε του Προέδρου της Δημοκρατίας Κυρίου         Προκοπίου Παυλοπούλου από τον Δήμαρχο Αίγινας κ.Δημήτριο Μούρτζη και το Δ.Σ
15:00        Αναχώρηση του Προέδρου της Δημοκρατίας για το Λιμάνι της Αίγινας
15:05        Επιβίβαση Προέδρου της Δημοκρατίας σε Πολεμικό πλοίο – Απόπλους
Λήξη των εορταστικών εκδηλώσεων
__________________________________________________________________
(1).Ο χώρος είναι ιστορικός. Εκεί έγινε η υποδοχή του Κυβερνήτη από την τριμελή Αντικυβερνητική Επιτροπή και «εξ ονόματος του Έθνους» από τον γηραιό Πρόεδρο της ενωμένης  μετά τον διχασμό του 1823, Βουλής των Ελλήνων Νικόλαο Ρενιέρη, στις 12 Ιανουαρίου 1828. Λίγες μέρες μετά, ήτοι την 26η Ιανουαρίου 1828 σε ένα από τα σωζόμενα Ιερά Ευαγγέλια του ναού έγινε η ορκωμοσία του Ιωάννη Καποδίστρια, ως πρώτου Κυβερνήτη,  του Σπυρίδωνος Τρικούπη ως «Γενικού Γραμματέως Επικρατείας» και του 27μελούς Πανελληνίου, ως Γνωμοδοτικού, Συμβουλευτικού & Νομοθετικού Σώματος.
(2)Η μεγάλη καμπάνα του Μητροπολιτικού Ναού Αίγινας, μεταφέρθηκε το Μάιο του 1829 από τη Ρωσία και έφτασε στην Αίγινα «επί του κοττέρου Ζέφυρος», κατόπιν παραγγελίας του Ιωάννη Καποδίστρια και τοποθετήθηκε στο καμπαναριό, που έκτισαν οι αρχιτέκτονές του Κλεάνθης και Schaubert το 1829.

Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2016

MIRЯORS Πολυφωνικές αφηγήσεις για έναν κοινωνικό κόσμο σε κρίση

Παρουσίαση έκδοσης MIRRORS.
Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2016 στις 7μ.μ.
Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138
Δείτε αυτό το email online.


// 3 βιβλία
// 2 κοινωνιολόγοι & 1 καλλιτέχνις
// Ελλάδα & Γερμανία
// Η εποχή της «Μεγάλης Κρίσης»
Νίκος Παναγιωτόπουλος
Franz Schultheis
Βένια Δημητρακοπούλου
Δύο επιστήμονες και μία καλλιτέχνις θέτουν ενώπιον ενωπίω δύο διαφορετικούς τρόπους να μιλήσει κανείς για την κοινωνία, την επιστήμη και την τέχνη. Δύο καθηγητές κοινωνιολογίας, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος και ο Franz Schultheis, και η γλύπτρια Βένια Δημητρακοπούλου επιχειρούν, στην κοινή έκδοση με τον τίτλο MIRRORS: Πολυφωνικές αφηγήσεις για έναν κοινωνικό κόσμο σε κρίση, να καταστήσουν γνωστό και αναγνωρίσιμο ένα από τα σημαντικά διακυβεύματα της εποχής μας: πως είναι καιρός οι τέχνες και οι κοινωνικές επιστήμες να ενώσουν τα συμβολικά τους όπλα για να δημιουργήσουν μια νέα μορφή παρέμβασης των διανοουμένων στον δημόσιο χώρο, ικανή να υπερασπιστεί έναν κοινωνικό κόσμο που κλυδωνίζεται και αποδομείται από τις νέες διεθνείς μορφές κυριαρχίας.
 
Με την προσοχή τους στραμμένη στη σημερινή Ευρώπη, η οποία απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τη ρεαλιστική ουτοπία που τη χαρακτήριζε αρχικά, μετασχηματίζοντας τα πολιτικά όνειρα πολλών πολιτών της σε εφιάλτη, οι δύο κοινωνιολόγοι μελέτησαν τόσο την Ελλάδα όσο και τη Γερμανία, με στόχο να αναδείξουν τις βαθιές αντιφάσεις του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Παρουσιάζοντας αντικριστά τα αποτελέσματα των ερευνών τους, προτείνουν στον αναγνώστη μια συγκριτική ακτινογραφία των δύο κοινωνιών, της ελληνικής και της γερμανικής, οι οποίες, ενώ φαίνεται να είναι εκ διαμέτρου αντίθετες σε μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων και δυνάμεων, διέπονται εξίσου από τις δριμείες κοινωνικο-ιστορικές μεταβολές που υπαγορεύει η ριζοσπαστικοποιημένη εμπορευματική λογική του παγκόσμιου καπιταλισμού. Στα δύο βιβλία που τιτλοφορούνται Η οικονομία της αθλιότητας και Η αθλιότητα της οικονομίας, γυναίκες και άνδρες καταθέτουν το καθημερινό τους βίωμα μέσα σε έναν ανομικό κοινωνικό κόσμο, μιλώντας για τη ζωή τους, από την οποία η σημερινή κρίση φαίνεται να έχει αφαιρέσει κάθε υλοποιήσιμο και προβλέψιμο μέλλον.
 
Με αφορμή αυτό το ερευνητικό υλικό, η Βένια Δημητρακοπούλου εξερευνά τις αντιθέσεις αυτών των ανθρώπινων υπάρξεων, σε υλικό και σε συμβολικό επίπεδο, και δημιουργεί το εικαστικό έργο MIRRORS, δημοσιευμένο στο τρίτο βιβλίο με τίτλο Διάλογοι, που αποσκοπεί να λειτουργήσει ως «εργαλείο» αποκατάστασης και χειραφέτησης, συμβάλλοντας στην υλοποίηση του θεμελιώδους κοινού τους στόχου: να δοθεί η δυνατότητα σε όλους αυτούς τους «καθημερινούς ανθρώπους», οι οποίοι ζουν τη βίαιη ανατροπή των σχέσεών τους με το εφικτό, το πιθανό και το επιτρεπτό, να βγουν από το σκοτάδι, να αποκτήσουν κοινωνική ορατότητα, να μεταμορφωθούν σε καθρέφτες, που μέσα τους οι παρατηρητές θα μπορούν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους και, κοιτώντας τον, να κατανοήσουν καλύτερα τη δική τους κοινωνική συνθήκη.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΕΚΔΟΣΗΣ MIRRORS:

Δευτέρα  25 Ιανουαρίου 2016

στις 7μ.μ.

ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ Πειραιώς 138
 
Mirrors, Βένια Δημητρακοπούλου
Mirrors, Βένια Δημητρακοπούλου

Το φιστίκι Αιγίνης και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του


Τα κελυφωτά φιστίκια (σε αντίθεση με τα λεγόμενα αράπικα, το ενδοκάρπιο του καρπού της αραχίδας που αναπτύσσεται μέσα στη γη) καλλιεργούνται σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας: στα Μέγαρα, Μαρκόπουλο, Φθιώτιδα, Εύβοια, Χαλκιδική.
Από τις δύο ποικιλίες την κοιλαράτη και τη νυχάτη, η πρώτη συνδέθηκε με την Αίγινα.
Το νησί της Αίγινας ήταν ένα πολύ φτωχό μέρος. Στην Κατοχή χάθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι από πείνα γιατί οι πλουτοπαραγωγικές πηγές ήταν ελάχιστες. Η σπογγαλιεία ήταν μία απασχόληση που έφθινε και ήδη από τη δεκαετία του 50 άρχισε να χάνεται μία από τις κύριες καλλιέργειες, το αμπέλι. Όπως αναφέρει ο Μ. Μουτσάτσος, εκείνη την εποχή το 50% του ενεργού πληθυσμού απασχολείτο στον πρωτογενή τομέα δηλαδή στην αλιεία, τα δάση(ρετσίνι) και τα νταμάρια.
Με βάση τα στοιχεία που παραθέτει «στη ζώνη καλλιέργειας της φιστικιάς (Δήμος και Κυψέλη) ο μέσος κλήρος το 1961 ήταν σχεδόν 13 στρέμματα, εκ των οποίων τα 4 είχαν λίγο νερό, χωρισμένος σε 3-4 αγροτεμάχια.[….] Η φιστικιά ήταν λοιπόν το δέντρο που αξιοποίησε με μοναδικό τρόπο εδάφη φτωχά, άγονα, τα περισσότερα ασβεστώδη, σε ένα ξηροθερμικό περιβάλλον και με ελάχιστο νερό, που μετά έγινε αλατούχο.» Η ζήτηση όπως και η παραγωγή αυξήθηκε διότι η φιστικιά ευδοκίμησε και ήταν όπως χαρακτηριστικά λέει ο γεωπόνος το «μάννα εξ ουρανού». (Μ. Μουτσάτσος, 2003α:48-49). «Τότε μάλιστα για κάθε 5 κιλά φιστίκια ο παραγωγός αποκόμιζε μια χρυσή λίρα Αγγλίας. Με τέτοιο κέρδος, ο ένας μετά τον άλλον Αιγινήτες άρχισαν να φυτεύουν φιστικόδενδρα της ομώνυμης ποικιλίας "Αιγίνης" ή κοιλαράτης, η οποία θεωρείται αρκετά παραγωγική με καρπούς πολύ καλής ποιότητας που υπερτερούν των ξένων (Ιράν, Τουρκία, Συρία, Καλιφόρνια ΗΠΑ).
 Το γεγονός πως η αιγινήτικη φιστικιά αξιοποιεί τα φτωχά, ασβεστώδη εδάφη του νησιού σε συνδυασμό με το ξηρό περιβάλλον του, την περιορισμένη άρδευση και τη γειτνίαση των δέντρων με τη θάλασσα προσδίδουν στο φιστίκι αυτό ιδιαίτερα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά, εξαιρετική γεύση και άρωμα και χαρακτηρίζεται ως το καλύτερο φιστίκι διεθνώς. Είναι προϊόν ΠΟΠ από το 1994 (για να προστατευτεί από τον αθέμιτο ανταγωνισμό) και υπάρχει ζήτηση εντός και εκτός Ελλάδος (Γαλλία,  Γερμανία, Αγγλία κλπ).» (Φιστίκι Αιγίνης-ΠΟΠ). Συμβάλλουν επίσης η περιορισμένη χρήση λιπασμάτων, η χαμηλή υγρασία και η μικρή παραγωγικότητα, ώστε να παράγεται ένα πραγματικά ευγενές προϊόν, με μεγάλη περιεκτικότητα αποθησαυριστικών όσο και υγιεινών ουσιών. Η ξήρανση στον ήλιο ενδυναμώνει εντυπωσιακά τις οργανοληπτικές ιδιότητες του καρπού. Το φιστίκι Αιγίνης είναι πάντα και το προϊόν που παίρνει μαζί του ο επισκέπτης του νησιού» (ντοκιμαντέρ φιστίκι Αιγίνης).
 «Η Αίγινα παράγει περί τους 600-800 τόνους ετησίως. Με τη στρεμματική απόδοση να κυμαίνεται μεταξύ 250-380 κιλά, 700 νησιώτες που στην πλειονότητά τους δεν είναι αγρότες καλλιεργούν το φιστίκι Αιγίνης. Οι μισοί είναι μέλη του τοπικού Αγροτικού Συνεταιρισμού Φιστικοπαραγωγών που έχει αναλάβει τη συγκέντρωση, την επεξεργασία, την τυποποίηση και την εμπορία του αιγινήτικου φιστικιού» (ο.π).
Σήμερα με βάση τα στοιχεία του Αγροτικού Συνεταιρισμού Φυστικοπαραγωγών Αίγινας καλλιεργούνται στο νησί 3500 στρέμματα με 120.000 φιστικόδεντρα. Το φιστίκι που παράγει ο συνεταιρισμός είναι ΠΟΠ και πετυχαίνει πολύ καλές τιμές λόγω της τυποποίησης και συσκευασίας. (Περισσότερα για τη σύσταση του Αγροτικού Συνεταιρισμού Φυστικοπαραγωγών Αίγινας στο Παράρτημα 2).
 «Η συνολική παραγωγή των φιστικιών Αιγίνης στην Ελλάδα κυμαίνεται συνήθως στους 8000-10000 τόνους ετησίως. Την περασμένη χρονιά ήταν μειωμένη λόγω κλιματολογικών συνθηκών ενώ παρουσιάσθηκε ένα μεγάλο ποσοστό από κλειστά φιστίκια, που προήλθε από τις χαμηλές θερμοκρασίες της άνοιξης.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Κλαδικής μελέτης για τους ξηρούς καρπούς (2009) η κατανάλωση ξηρών καρπών σημείωσε αύξηση την περίοδο, 1994-2008 με μέσο ρυθμό αύξησης 4,0%. Το 2008 τα φιστίκια Αιγίνης κάλυψαν το 12,2% της κατανάλωσης ξηρών καρπών στη χώρα μας. Το ύψος των εισαγωγών σε φιστίκια ανέρχεται περίπου σε 2,5-3000 τόνους με κυριότερη χώρα εισαγωγής τις ΗΠΑ, ενώ γίνονται εξαγωγές 1000-1300 τόνων ετησίως κυρίως σε χώρες τις Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι τιμές παραγωγού που επικρατούν στα ανοιχτά φιστίκια είναι 7,5 -10€ το κιλό, ενώ των κλειστών έχει 3-4€ το κιλό. Στην λιανική οι τιμές που επικρατούν είναι 13,5- 14€ το κιλό. Υπολογίζεται ότι από ένα στρέμμα φιστικιών Αιγίνης η ακαθάριστη πρόσοδος είναι 1500-2000€/ στρέμμα δηλαδή μπορεί να δίνει 800-1300€ το στρέμμα καθαρό κέρδος.
Η φιστικιά καλλιεργείται σε πολλά μέρη της Ελλάδος και η εμπορία των καρπών γίνεται από συνεταιρισμούς αλλά και ιδιωτικές επιχειρήσεις ξηρών καρπών.
Ο Συνεταιρισμός Μαρκοπούλου επίσης παράγει και εμπορεύεται το φιστίκι σαν προϊόν ΠΟΠ. Ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Φιστικοπαραγωγών Φλώρινας εφαρμόζει αυστηρούς κανόνες από την παραλαβή μέχρι την εμπορία για να διασφαλίσει την καλή φήμη του προϊόντος. Επίσης ο Συνεταιρισμός Μάκρης Φθιώτιδας είναι επίσης ένας δραστήριος συνεταιρισμός που δραστηριοποιείται στην παραγωγή και εμπορία του φιστικιού Αιγίνης σαν προϊόν ΠΟΠ. Επίσης στον τομέα της εμπορίας του φιστικιού Αιγίνης δραστηριοποιούνται και πολλές εμπορικές επιχειρήσεις εκ των οποίων οι περισσότερες είναι μικρές επιχειρήσεις» (Γάτσιος, Κ., 2015).
Άλλη μία καινοτομία είναι πως στην Αίγινα αναπτύχθηκε για πρώτη φορά το σύστημα επεξεργασίας του ξηρού καρπού καθώς επίσης  η παραγωγή δενδρυλλίων για τον πολλαπλασιασμό του δέντρου.
O καρπός της φιστικιάς περιέχει υψηλή ποσότητα καλίου και αυτό σημαίνει ότι βοηθάει τον ανθρώπινο οργανισμό ρίχνοντας τα επίπεδα της ορμόνης στρες κορτιζόλης περισσότερο από κάθε άλλο ξηρό καρπό. Επίσης η κατανάλωση του φιστικιού βοηθάει στη μείωση της χοληστερίνης και του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου διότι είναι πηγή φυτοστερολών. Οι φυτοστερόλες μειώνουν τα επίπεδα της «κακής» χοληστερόλης και έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε αντιοξειδωτικά (β-καροτίνη, λουτεΐνη κ.ά.) (http://www.newsitamea.gr και Kocyigit A. et al, 2006).
Δεν θα πρέπει να παραλείψουμε να αναφέρουμε πως η «Pistacia vera L. έχει χρησιμοποιηθεί στην παραδοσιακή ιατρική για την καταστολή και την αναλγησία αλλά και ως στομαχικό, αφροδισιακό, αντιβηχικό και  διουρητικό προϊόν. Ο πυρήνας του καρπού είναι εξαιρετικά πλούσιος σε λινολεϊκά και λινολενικά οξέα, τα οποία είναι τα ζωτικά λιπαρά οξέα για την υγεία του ανθρώπου. Στη σύγχρονη φαρμακολογία, τα είδη Pistacia έχουν αναφερθεί ότι έχουν διάφορες βιολογικές επιδράσεις όπως αντιαρτηριοσκληρωτική, υπογλυκαιμική, αντιοξειδωτική, αντιπρωτοζωική, αναλγητική και αντι-φλεγμονώδη. Έρευνες έχουν δείξει επίσης πως το υδατικό εκχύλισμα των φύλλων και των καρπών με κέλυφος του Ρistacia vera έχει αντιεμετική δράση σε νεαρά κοτόπουλα. Σε άλλες μελέτες έχουν αναφερθεί επιδράσεις ενάντια στην ισχαιμία καθώς επίσης και μία ισχυρή αντιοξειδωτική δράση» (Hosseinzadeh H et al, 2011:822).
Τέλος τα φιστίκια Αιγίνης είναι πηγή δύο βιταμινών του συμπλέγματος Β, της νιασίνης και του φυλλικού οξέος. «Εκτός του ότι είναι απολαυστικά, μπορούν ταυτόχρονα να μειώσουν τον κίνδυνο για καρδιακά προβλήματα, αφού έρευνα που έγινε στην Πενσιλβάνια έδειξε ότι καταναλώνοντας 40 γραμμάρια φιστίκια Αιγίνης την ημέρα για 4 εβδομάδες και διπλασιάζοντας την ποσότητα για 4 επιπλέον εβδομάδες, η LDLχοληστερόλη πέφτει κατά 9% το πρώτο διάστημα και 12% το επόμενο. Η κατανάλωση φιστικιών και τα δύο αυτά διαστήματα μείωσε κατά 15% τα επίπεδα της ιντερλευκίνης – 1, ενός δείκτη φλεγμονής που αποτελεί παράγοντα κινδύνου για καρδιακές παθήσεις. Αυτό συμβαίνει γιατί τα φιστίκια έχουν χαμηλή περιεκτικότητα σε κορεσμένα λίπη και υψηλή σε ακόρεστα, ενώ δεν περιέχουν καθόλου λιπαρά οξέα. Μια πρόσφατη έρευνα επιβεβαιώνει ότι η καθημερινή κατανάλωση φιστικιών βοηθάει στην μείωση της πίεσης» (Ζουμπουρλή Κ., 2012)
@Κωνσταντίνα Χατζίνα
MSc Διοίκηση Πολιτισμικών Μονάδων
(Απόσπασμα από τη διπλωματική εργασία με τίτλο "Φυσικά προιόντα διατροφής ως πολιτιστικός πόρος για την ανάπτυξη και την προβολή ενός τόπου. Μελέτη περίπτωσης:Το φιστίκι Αιγίνης-Αίγινα" με επιβλέπουσα καθηγήτρια την Δρ. Ευγενία Μπιτσάνη-Ιούνιος 2015).


Μάγια Πικάσο / Πέθανε η κόρη του σπουδαίου ζωγράφου

  Η μεγαλύτερη κόρη του Πικάσο, πρωτοστάτησε σε πολλές σημαντικές δωρεές της κληρονομιάς του στο γαλλικό κράτος Η κόρη του Πάμπλο Πικάσο και...