Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2016

Workshop and study-tour for Bosnia and Herzegovina on the fight against the illicit trafficking of cultural property



When, local time: 
Monday, 21 November 2016 - 9:00am to Friday, 25 November 2016 - 6:00pm
Where: 
Italy, Rome
Type of Event: 
Working group/Expert Meeting
Contact: 
Sinisa Sesum at s.sesum@unesco.org
Although the illicit traffic of cultural goods cannot be scaled through exact figures, it is one of the main criminal activities in the world, along with the illicit weapons' and drugs' trade.
Besides being a crime against the history and identity of the concerned communities, as well as of the entire humanity, the illicit trafficking of cultural property is increasingly intertwined with other serious transnational criminal activities and networks. Today, the fight against illicit trafficking of cultural property remains a priority on the political agenda about culture of the South-East European countries.

Karima Bennoune: Cultural heritage is a human rights issue


Karima Bennoune
“Cultural heritage is significant in the present, both as a message from the past and as a pathway to the future. Viewed from a human rights perspective, it is important not only in itself, but also in relation to its human dimension,” Karima Bennoune says. As UN Special Rapporteur in the field of cultural rights, she decided to address the intentional destruction of cultural heritage as an urgent priority. Her first thematic report to the UN General Assembly, which she presents to the United Nations General Assembly, on 27 October 2016, is devoted to that issue. Read her contribution to our Wide angle topics.
The report’s primary message is that cultural heritage is a human rights issue to which we must take a human rights approach. Beyond safeguarding an object or a manifestation in itself, a human rights approach obliges one to take into account the rights of individuals and populations in relation to them. It is impossible to separate a people’s cultural heritage from the people itself and their rights.
This is certainly the way it is often experienced by local populations. Haider Oraibi, the Director of the National Museum of Iraq, was reported to have wept after learning of Daesh destruction of Iraq’s relics, remarking, “They're just statues, [b]ut for us, they're living things. We came from them, we are part of them. That is our culture and our belief.” When extremists attacked Mosul’s museum, he was quoted as saying, “it was like someone wanted to kill you, like a murder.” One can hear in these words how much pain and suffering is caused by such destructions and how in fact they represent an assault on human dignity and human rights.
Protection of the defenders of cultural heritage
A critical, related question concerns the protection of the defenders of cultural heritage who are at risk, such as those who have curated and protected the National Museum of Afghanistan through decades of war and worked tirelessly to reconstruct the damaged pieces that could be saved after some 2,750 pieces were destroyed by the Taliban in 2001.
Some cultural heritage defenders have laid down their lives in its defence, such as Aida Buturovic, a librarian killed in 1992 on her way home from working to save rare books at the National and University Library of Sarajevo on the day it was shelled, or those who have fallen in recent years such as Anas Radwan, a young Syrian architect killed in 2013, reportedly by a barrel bomb, while documenting damage to heritage in the old city of Aleppo, or Khaled al-Asaad, the Syrian archaeologist who died defending Palmyra in August 2015, or Berta Cáceres, noted campaigner for indigenous rights and indigenous heritage, including natural heritage, gunned down in Honduras in March 2016, and many others who today continue to labour in obscurity and danger. I pay tribute to all of them. We must not wait until we are mourning the deaths of at-risk cultural heritage defenders to rally to their cause. Such figures may also include ordinary people like those women I observed in North Africa sleeping in shifts inside a mausoleum to protect it after it had been attacked.
People like them are the guardians of cultural heritage, and are cultural rights defenders. They often put their safety and economic security on the line to carry out this work. States must respect their rights and ensure their safety and security, but also provide them, including through international cooperation, with the conditions necessary to complete their work, including all needed material and technical assistance, grant them asylum when necessary and ensure that when displaced they are able to continue their work and take part in the protection and reconstruction of their country’s cultural heritage.
I also encourage a fully gender-sensitive approach to the protection of cultural heritage, which should include: recognizing the work of women cultural heritage defenders, who may in addition face gender discrimination and combating the particular challenges faced by women in accessing cultural heritage without discrimination and even in ensuring that their heritage is recognized in the first place.
Cultural heritage is a fundamental resource for other human rights
The right of access to and enjoyment of cultural heritage is a human right guaranteed by international law, and it must be taken seriously. As stressed by the Human Rights Council in its recent Resolution 33/20 (2016) on “cultural rights and the protection of cultural heritage,” “the destruction of or damage to cultural heritage may have a detrimental and irreversible impact on the enjoyment of cultural rights.”
In addition, cultural heritage is a fundamental resource for other human rights, including the rights to freedom of expression, freedom of thought, conscience and religion, as well as the economic rights of the many people who earn a living through tourism related to such heritage. It is crucial to understand that tangible and intangible heritage are closely interlinked and that attacks on one are usually accompanied by assaults on the other. In addition, while specific aspects of heritage may have particular connections to particular human groups, all of humanity has a link to such objects, which represent the “cultural heritage of all humankind,” in all its diversity. This is reflected in UNESCO’s Culture Conventions and standard setting instruments aimed at protecting cultural diversity and heritage.
In the UNESCO Declaration concerning the Intentional Destruction of Cultural Heritage adopted in 2003, the international community reaffirms its commitment to fight against the intentional destruction of cultural heritage in any form so that it may be transmitted to the succeeding generations. “Intentional destruction” is defined as “an act intended to destroy in whole or in part cultural heritage, thus compromising its integrity, in a manner which constitutes a violation of international law or an unjustifiable offence to the principles of humanity and dictates of public conscience”.
Despite the existence of a special protection regime governing heritage protection in times of conflict, much remains to be done to implement these norms. The core standards include the UNESCO 1954 Hague Convention and the protocols thereto. The Hague Convention requires States parties to respect cultural property and to refrain from any act of hostility directed against it or any use of it likely to expose it to such acts, subject only to imperative military necessity (art. 4). The Second Protocol strengthens the rule by further limiting the military necessity exception.
However, many States have not adhered to these standards, especially the Second Protocol, and I have heard worrying reports of violations of these provisions in recent conflicts. I call on states to recognize that any military necessity exception to the ban on targeting cultural property must be interpreted narrowly, taking into consideration the impact on cultural rights. All military decisions resulting in the damage to cultural heritage should be subject to close scrutiny. In addition to tackling the role of States, attention must also be paid to the robust use of international standards such as article 19 of The Hague Convention – and developing other strategies – for holding non-State actors to account and preventing their engaging in destruction.
A cultural warfare
Importantly, individual criminal responsibility arises from serious offences against cultural heritage. I welcomed the decision of the Office of the Prosecutor of the International Criminal Court to charge the destruction of cultural and religious sites as a stand-alone war crime for the first time in the case of Ahmad Al Faqi Al Mahdi, which has recently resulted in a guilty verdict. I endorse the judgment’s conclusion that the crime in question was of “significant gravity.” I very much hope to see similar prosecutions in future, and to that end I remind States of the vital need to collect and preserve evidence of any such crimes.
In my report, I give examples of recent acts of destruction which deeply affected local populations. These are just a few examples and reports are forthcoming from many regions of the world of a similar pattern of attacks by States and non-State actors. Unfortunately, there is a long history of such acts in all regions of the world, whether in wars, revolutions or waves of repression. However, in the early twenty-first century, a new wave of deliberate destruction is being recorded and displayed, the impact magnified by widespread distribution of the images. Such acts are often openly proclaimed and justified by their perpetrators and represent a form of cultural warfare being used against populations which I condemn in the strongest possible terms. Such attacks represent an urgent challenge to cultural rights that requires rapid and thoughtful international response, including by the UN human rights system.
A question of human dignity
As stressed in the preamble of the 2003 UNESCO Declaration “cultural heritage is an important component of cultural identity and of social cohesion, so that its intentional destruction may have adverse consequences on human dignity and human rights”.
Acts of deliberate destruction are often accompanied by other grave assaults on human dignity and human rights. They have to be addressed in the context of holistic strategies for the promotion of human rights and peacebuilding. Protection of cultural heritage must be included in the mandates of peacekeeping missions. We must care about the destruction of heritage in conjunction with our grave concern for the destruction of the lives of populations.
Acts of intentional destruction harm all, and often disproportionately affect persons belonging to minorities. They contribute to intolerance, and deprive all humanity of the rich diversity of cultural heritage. Sites that are testimonies to the friendship and interactions between groups are also particularly targeted.
There are many examples where destruction is part of the “cultural engineering” practiced by diverse extremists. To deal with these forms of cultural heritage destruction, the international community must tackle, in accordance with international human rights standards, extremist and fundamentalist ideologies, sectarianism and discriminatory attitudes towards, inter alia, those with different views, minorities, indigenous peoples, which often lead to cultural cleansing in the form of cultural heritage destruction.
Some of the grave violations I have just described have received deserved international attention in recent years. However, I also note many ongoing acts of destruction of cultural heritage in many regions which often go unnoticed by the international community, targeting in particular indigenous peoples. Hence, we must not only respond to the Palmyra moment as it were, but use this moment to shine the light on other patterns of past or current heritage destruction, which also constitute human rights violations. For example, in the report, I recall the grievous history of destruction of diverse forms of indigenous cultural heritage in many parts of the world as a systematic part of, inter alia, colonialism or nationalist policies in post-colonial States, and I note that the totality of these acts have had long-lasting effects on the human rights of many indigenous peoples in diverse geographical contexts.
As a conclusion, I would like to stress again how crucial it is to consider that destruction of cultural heritage is a human rights issue, including in times of conflict, when human rights law is a necessary complement to international humanitarian law. When cultural heritage is destroyed, this bears important consequences for a wide range of human rights for current generations and those to come. Cultural heritage is a record of the genius of human beings, that which we leave behind for the next generations to mark our path through this world, and quite simply irreplaceable even in a digital era. Let us come together with urgency and thoughtfulness to protect it.
***
Karima Bennoune is a professor of international law at the University of California–Davis School of Law. She grew up in Algeria and the United States and now lives in northern California. She was appointed UN Special Rapporteur in the field of cultural rights in October 2015.
αναδημοσίευση από http://en.unesco.org

Le patrimoine culturel à la COP22 - International Council on Monuments and Sites

Le patrimoine culturel à la COP22 - International Council on Monuments and Sites

Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2016

Το παλιό εργοστάσιο του Όσκαρ Σίντλερ θα μετατραπεί σε μουσείο του Ολοκαυτώματος

Το εγκαταλελειμμένο υφαντουργείο του Γερμανού βιομηχάνου που κατάφερε να διασώσει 1.200 Εβραίους, αλλά εξακολουθεί να διχάζει μέχρι και σήμερα, θα αποκατασταθεί
                                                                    
Φωτό:Robert Tait
Φωτό:Robert Tait

Ένα παλιό, ερειπωμένο εργοστάσιο του Γερμανού βιομηχάνου Όσκαρ Σίντλερ στο Brněnec (πρώην Brünnlitz), μια κοινότητα που βρίσκεται περίπου 225 χλμ. βορειοανατολικά της Πράγας, χαρακτηρίστηκε μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς και αναμένεται να μετατραπεί σε μουσείο αφιερωμένο στο Ολοκαύτωμα, όπως ανακοίνωσε σήμερα το υπουργείο Πολιτισμού της Τσεχίας.

Ο Όσκαρ Σίντλερ (1908-1974) που έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό από την ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργ «Η λίστα του Σίντλερ», κατάφερε να σώσει από το θάνατο περίπου 1.200 Εβραίους κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο ναζιστής βιομήχανος μετέφερε τους Εβραίους εργάτες του από τα εργοστάσιά του στην Κρακοβία στην Πολωνία στα τέλη του 1944, με το πρόσχημα ότι ήταν ειδικευμένοι στα πυρομαχικά που απαιτούνταν για τη γερμανική πολεμική προσπάθεια.

Στην πραγματικότητα, τους μετέφερε για να τους σώσει από το Ολοκαύτωμα, καθώς οι ναζιστές κλιμάκωναν την εξόντωση των Εβραίων την ώρα που οι γερμανικές δυνάμεις υποχωρούσαν μπροστά στην προέλαση του Κόκκινου Στρατού. Γι αυτές του τις πράξεις το 1967 ο Σίντλερ τιμήθηκε με τον τίτλο του «Δικαίου των Εθνών».

Μια εκπρόσωπος του υπουργείου, η Σιμόνα Τσιγκάνκοβα, διευκρίνισε ότι ορισμένα τμήματα του παλιού υφαντουργείου χαρακτηρίστηκαν «πολιτιστικό μνημείο». Πρόκειται για τρία κτίσματα του 19ου αιώνα που στέγαζαν ένα χημείο, ένα νηματουργείο και μια αποθήκη χημικών υλών, καθώς και για την αυθεντική πύλη εισόδου του εργοστασίου.

Μέχρι τη σημερινή απόφαση του τσέχικου υπουργείου, το σχέδιο για την αποκατάσταση του παλιού εργοστασίου πέρασε από σαράντα κύματα.

Βασικοί λόγοι, όπως τονίζεται σε δημοσίευμα της Guardian, ήταν το οικονομικό κόστος της ανακαίνισης (περίπου 5 εκατ. ευρώ) και τα «ανάμεικτα συναισθήματα πολλών Τσέχων για τον Σίντλερ».


Ο βιομήχανος ήταν Τσέχος (τότε Τσεχοσλοβάκος) πολίτης που καταγόταν από την γερμανόφωνη περιοχή της Σουδητίας (σ.σ. περιοχή που περιελάμβανε τα εδάφη της βόρειας Βοημίας και της Μοραβίας στα Σουδητικά όρη).

Ο Σίντλερ υπηρέτησε αρχικά ως κατάσκοπος για την Abwehr, την υπηρεσία πληροφοριών εξωτερικού των ναζιστών, προτού ο Χίτλερ προσαρτήσει τα εδάφη στο πλαίσιο της συμφωνίας του Μονάχου το 1938, και στη συνέχεια προσχώρησε στο ναζιστικό κόμμα.

Πολλοί λίγοι Τσέχοι είχαν ακούσει για τα ηρωικά του κατορθώματά προτού γυριστούν ταινία από το Χόλιγουντ, το 1994.  Ακόμα και σήμερα, πολλοί θυμούνται τον Σίντλερ, ο οποίος πέθανε το 1974 και τιμάται μαζί με τη σύζυγό του στο Μουσείο Ολοκαυτώματος Γιαντ Βασέμ της Ιερουσαλήμ, για την προπολεμική φήμη του ως «gauner» (απατεώνας στα γερμανικά), επειδή ήταν διαβόητος πότης, γυναικάς και άνθρωπος με πολλά χρέη από το τζόγο.

«Ο Σίντλερ ήταν ένας προδότης και εγκληματίας πολέμου», τονίζει η Γίτκα Γκρούντοβα, βουλευτής με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Τσεχίας και συγγραφέας ενός βιβλίου που απομυθοποιεί το ρόλο του Σίντλερ.

«Ναι, ο Σίντλερ ήταν Ναζί, εγκληματίας πολέμου και κατάσκοπος. Αλλά έχω συναντηθεί με 150 Εβραίους που συμπεριλαμβάνονταν στη λίστα και δούλευαν στο εργοστάσιο του Brněnec, και οι οποίο λένε ότι το σημαντικό είναι πως παρέμειναν ζωντανοί» υποστήριξε στη βρετανική εφημερίδα ο Τόμας Κράους, διευθυντής της Συνομοσπονδίας Εβραϊκών Κοινοτήτων της Τσεχίας.

«Πρόκειται για μια περίπλοκη ιστορία: ο Σίντλερ στην αρχή ήταν ένας αφοσιωμένος ναζιστής, στην πορεία όμως μετατράπηκε σε σωτήρα και ήρωα. Δεν ήταν ο μόνος –πολλοί ακόμη τέως ναζιστές έκαναν το ίδιο. Ήταν απλώς ο πιο γνωστός».

Ένα τσεχικό ίδρυμα έχει προτείνει να αποκαταστήσει το συγκρότημα του Μπρένετς και να το μετατρέψει σε μνημείο του Ολοκαυτώματος.

Στο μουσείο θα περιληφθεί και μια έκθεση που θα αφορά τη ζωή του Γερμανού βιομηχάνου, όπως εξήγησε ο πρόεδρος του «Ιδρύματος του Ολοκαυτώματος και του Όσκαρ Σίντλερ», ο Γιάροσλαβ Νόβακ.
πηγή www.lifo.gr

Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2016

Paul Walker escape velocity ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΜΟΝΟΤΥΠΙΕΣ ΧΑΡΑΚΤΙΚΗ



Σας προσκαλούμε στην έκθεση Escape Velocity του Paul Walker με έργα – ζωγραφική, μονοτυπίες και χαρακτικά – που έγιναν στην Αίγινα και το Dundee από το 2012 ως και το 2016.
Τα ζωγραφικά έργα, ασύμμετρες συνθέσεις τελάρων κόντρα πλακέ επιζωγραφισμένων με τέμπερα, λάδι και κερί, φανερώνουν μια εμμονή χρόνων του καλλιτέχνη να γίνει το ζωγραφικό έργο αντιληπτό ως αντικείμενο αυτόνομο, απελευθερωμένο από το συμβατικό του σχήμα.
Η τάση είναι αφαιρετική και τα μαθηματικά και η φυσική οριοθετούν και συχνά εμπνέουν τα έργα. Η διαχρονική γλώσσα της γεωμετρίας του προσφέρουν τον δομημένο χώρο μέσα στον οποίο μπορεί με ασφάλεια να αυτοσχεδιάσει με το χρώμα έως την στιγμή που το έργο να αποκτήσει την δική του αυτόνομη υπόσταση.
Την ίδια λογική της δομής που προσφέρουν τα μαθηματικά και η γεωμετρία, και της αυθόρμητης προσέγγισης μέσω του χρώματος, συναντάμε στις μεγάλων διαστάσεων μονοτυπίες του Paul Walker. Σ ’αυτή τη περίπτωση όμως υπάρχει η αμεσότητα της κίνησης, η φρεσκάδας μιας χειρονομίας και η έκπληξη του τυχαίου.
Στην έκθεση αυτή παρουσιάζεται επίσης μια σειρά χαρακτικών μικρών διαστάσεων, οξυγραφίες με άκουα τίντα και chine colle. Σε αυτά γραμμές περιγράφουν με σιγουριά και οικονομία απρόσμενους γεωμετρικούς όγκους στον χώρο.
Ο Paul Walker γεννήθηκε το 1960 στη Μεγάλη Βρετανία. Σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πολυτεχνείου του Birmingham (1984 – 1987). Πήρε master χαρακτικής στο Chelsea School of Art του Λονδίνου (1987 – 1988). Έχει κάνει πολλές ατομικές εκθέσεις κι έχει πάρει μέρος σε πολλές ομαδικές στη Μεγάλη Βρετανία και στην Ελλάδα. Είναι μέλος τού Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος και από το 1991 ζει και εργάζεται στην Αίγινα.

EΓKAINIΑ: Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2016 στις 20:00
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ: Πέμπτη 27 Οκτωβρίου- Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2016
ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ: Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή 11:00 -14:00 και 18:00-21:00, Τετάρτη, Πέμπτη 18:00-21:00
ΧΩΡΟΣ: Στο κτίριο με τα μπλε παράθυρα απέναντι από το βενζινάδικο, περιοχή Αγίοι Ασώματοι, Αίγινα
Τηλ.: 2297028562, 6977133730 / e-mail: info@paulwalker.gr

Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2016

Guardian: Μήπως το αγρίως φιλόδοξο νέο Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος είναι μια χειρονομία χωρίς νόημα για την Αθήνα της κρίσης;

 

Μια σκληρή κριτική της βρετανικής εφημερίδας εκφράζει αμφιβολίες για το αν το έργο που κόστισε 600 εκατ. ευρώ ήταν αυτό που έχει ανάγκη η πόλη.                                                                           

Guardian: Μήπως το αγρίως φιλόδοξο νέο Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος είναι μια χειρονομία χωρίς νόημα για την Αθήνα της κρίσης;



"Αυτό που πραγματικά κάνω στη ζωή μου είναι να πλέω". Με τα λόγια του 78χρονου σήμερα Γενοβέζου αρχιτέκτονα, Renzo Piano, του ανθρώπου που σχεδίασε το μοντέρνο κτήριο του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος ξεκινάει την αναφορά - κριτική στο όλο εγχείρημα ο Guardian. Αφήνοντας φυσικά τον Piano να ολοκληρώσει τον συλλογισμό του, ότι δηλαδή "τα υλικά της αρχιτεκτονικής είναι συγκεκριμένα: φως, αέρας και αύρα".

Όπως αναφέρει η εφημερίδα, όσο ποτέ, ο Piano δίνει την εντύπωση ότι η δεκαετής προσπάθεια για την ανέγερση αυτής της πολιτιστικής Ακρόπολης έγινε αβίαστα, χωρίς κόπους και θυσίες, ακριβώς με την ίδια άνεση που ένα μικρό ευέλικτο σκάφος θα έφτανε στο επιβλητικό κτήριο από θαλάσσης. 

Όμως, όπως παρατηρεί ο αρθρογράφος της εφημερίδας Oliver Sainwright η Ελλάδα δεν βρίσκεται στο σημείο που βρισκόταν πριν από 10 χρόνια. Κάθε χρόνο βουλιάζει όλο και πιο βαθιά στα εθνικό της χρέος, ενώ τα διαθέσιμα για τον πολιτισμό μπάτζετ έχουν περικοπεί ακριβώς στο μισό από το 2010 και μετά. Γι' αυτό ακριβώς ο συντάκτης χαρακτηρίζει εξαιρετικά ακατάλληλη τη στιγμή των εγκαινίων, τα αποκαλυπτήρια του μεγαλύτερου ίσως πολιτιστικού πρότζεκτ του αιώνα στην Αθήνα, πόσω μάλλον, όταν αυτό το εγχείρημα μέχρι στιγμής έχει στοιχίσει περί τα 600 εκ. ευρώ στην Ελλάδα της κρίσης... 

Στο άρθρο φιλοξενούνται δηλώσεις και του αντιπροέδρου του ΚΠΙΣΝ, Ανδρέα Δρακόπουλου, ο οποίος μιλά για την πορεία του εγχειρήματος στα χρόνια της ελληνικής κρίσης.

Guardian: Μήπως το αγρίως φιλόδοξο νέο Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος είναι μια χειρονομία χωρίς νόημα για την Αθήνα της κρίσης;


"Είχαμε την ιδέα για το πρότζεκτ σε μια εποχή που η Ελλάδα εκινείτο ακόμη σε υψηλούς ρυθμούς", εμφανίζεται να δηλώνει ο αντιπρόεδρος του ιδρύματος που διαχειρίζεται την περιουσία του  εφοπλιστή Στάυρου Νιάρχου, από την οποία χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου το έργο. Σχεδιασμένο στις αρχές του 2007, το κτηριακό συγκρότημα έχει πλέον δωριστεί στο κράτος, ωστόσο και όπως παρατηρεί ο αρθρογράφος, σε μία χρονική στιγμή που πολλά μουσεία και κρατικά ιδρύματα πολιτισμού κλείνουν το ένα μετά το άλλο.  


Αναφέρεται μάλιστα εδώ το παράδειγμα του νέου Εθνικού Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης, σε σημείο κοντά στο ΚΠΙΣΝ, το οποίο ναι μεν έχει ολοκληρωθεί, αλλά παραμένει κλειστό.

Ταυτόχρονα, στο άρθρο γίνονται αναφορές στις λαμπερές, πλούσιες εκδηλώσεις που συνόδευσαν τα εγκαίνια του Σαββατοκύριακου, οι οποίες όμως δεν αντιστοιχούσα σε μία σαφή ημερομηνία κατά την οποία το Ίδρυμα θα άνοιγε τις πύλες του στο κοινό από τούδε και εξής. Ακόμη, τονίζεται το ότι οι χώροι στους οποίους αναμένεται να εγκατασταθεί η Εθνική Βιβλιοθήκη, χωρητικότητας 2 εκ. βιβλίων στέκουν άδειοι, ενώ οι πύλες του πάρκου παραμένουν επίσης κλειστές. 

Και πάλι παρεμβάλλονται δηλώσεις αισιοδοξίας του Piano. "Σε δύσκολες στιγμές σαν αυτές, χρειάζεσαι ελπίδα. Φτιάχνοντας ένα όμορφο κτήριο, κάνεις μία σημαντική ευγενή χειρονομία προς τους πολίτες", εμφανίζεται να δηλώνει ο αρχιτέκτονας. Κάτι που κάνει τον αρθρογράφο να αναρωτιέται πώς η αρχιτεκτονική έχει οραματιστεί τον κόσμο τόσο στην καρδιά της κρίσης όσο και μετά από αυτήν; Κρίνοντας από την κλίμακα του κτηρίου, γράφει ο Wainwright, πρόκειται για αρχιτεκτονική που απευθύνεται σε γίγαντες.  

Getty Images
Getty Images

Καταφθάνοντας σε ένα σημείο 20 εκταρίων, τους επισκέπτες καλωσορίζει μία υδάτινη κατασκευή που μοιάζει με πισίνα 400 κυβικών μέτρων, στα νερά της οποία αντανακλά ο ήλιος και όλο αυτό πλαισιώνεται από έναν λευκό τοίχο, ο οποίος και προσδιορίζει την ιδιότυπη αγορά που ανοίγεται στα μάτια όσων ξεναγούνται εδώ. Κι από την άλλη, η 30 μέτρων γυάλινη πρόσοψη του κτηρίου της όπερας και της βιβλιοθήκης αντικριστά, ενώ δύο μνημειώδεις σκάλες οδηγούν στην οροφή κάθε πλευράς. Νιώθει κανείς, αναφέρει ο συντάκτης, σα να καταφθάνει σε κοινοβούλιο, ένα κτήριο που ανεγέρθηκε για να ανταγωνιστεί σε κλίμακα την Ακρόπολη...  

Παρατηρώντας το τοπίο, ο Weinwright ακούει τους επισκέπτες να σχολιάζουν για το πώς στο πέρασμα των ετών χάθηκε η έννοια της Αγοράς, πώς χάθηκε η παράδοση του ανοιχτού δημόσιου χώρου στην πόλη. Ακούει επίσης τον ενθουσιασμό, αλλά και τους προβληματισμούς των ανθρώπων που καταφθάνουν για τα εγκαίνια, ότι "αυτό θα είναι ένα φανταστικό καινούριο μέρος για την πόλη, αν γίνει εφικτό να συντηρηθεί οικονομικά", όπως χαρακτηριστικά αναφέρει μία επισκέπτρια. 


"Αν μια χώρα δεν μπορεί να συντηρήσει μία εθνική βιβλιοθήκη και μία όπερα - τους βασικούς πυλώνες πολιτισμού της, δηλαδή - ε, τότε καλό θα ήταν να τα κλειδώσουμε όλα και να πάμε να πηδήξουμε στη Μεσόγειο"

Και η αλήθεια είναι ότι στο άρθρο δίνεται μία αρκετά ειδυλλιακή περιγραφή τόσο των εξωτερικών χώρων, όσο και της μοντέρνας κτηριακής εγκατάστασης - με τον μεγαλύτερο θόλο σιδηροτσιμέντου που έχει υπάρξει ποτέ στα ελληνικά αρχιτεκτονικά δεδομένα -, που τη μηχανική του υπογράφει με καμάρι η λονδρέζικη εταιρεία "Expedition", με ό,τι πιο προηγμένο στον τομέα της υψηλής αντισεισμικής τεχνολογίας, με ναυτικές λεπτομέρειες να "δένουν" το τοπίο με το κτήριο και την ευρύτερη ιστορία της περιοχής, ένα μείγμα μοντέρνας αρχιτεκτονικής που επιχειρεί να υιοθετήσει την ιστορία και την ιδιαιτερότητα του τόπου, στον οποίο βρίσκεται.

Ο Δρακόπουλος, οι δηλώσεις του οποίου κλείνουν τη μακροσκελή ανταπόκριση από Αθήνα, κατά τον αρθρογράφο εμφανίζεται κατηγορηματικός σε ό,τι αφορά τη συνεισφορά αυτού του κτηρίου στην ιστορική παράδοση της πόλης. "Κοιτάξτε τα κτήρια που δημιουργήθηκαν στις ΗΠΑ την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης", λέει αναφέροντας στην όλη κουβέντα το Empire State και το κτήριο της Chrysler, μεταξύ άλλων και σημειώνει επίσης κατηγορηματικά: "Χτίσαμε το πολιτιστικό κέντρο, αλλά τώρα είναι υποχρέωση της πολιτείας να το τρέξει. Αν μια χώρα δεν μπορεί να συντηρήσει μία εθνική βιβλιοθήκη και μία όπερα - τους βασικούς πυλώνες πολιτισμού της, δηλαδή - ε, τότε καλό θα ήταν να τα κλειδώσουμε όλα και να πάμε να πηδήξουμε στη Μεσόγειο"... 

Οταν το σινεμά αντιγράφει τη ζωγραφική: Δείτε ένα βίντεο-έργο τέχνης | FLIX

Οταν το σινεμά αντιγράφει τη ζωγραφική: Δείτε ένα βίντεο-έργο τέχνης | FLIX

Μάγια Πικάσο / Πέθανε η κόρη του σπουδαίου ζωγράφου

  Η μεγαλύτερη κόρη του Πικάσο, πρωτοστάτησε σε πολλές σημαντικές δωρεές της κληρονομιάς του στο γαλλικό κράτος Η κόρη του Πάμπλο Πικάσο και...