Hostels σε βαγόνια του ΟΣΕ. Μεγάλη επένδυση αλλάζει τα τουριστικά δεδομένα στην Αχαΐα.

Μεγάλη ιδιωτική επένδυση, βρίσκεται στα σκαριά στο Αίγιο - σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της «Π» - μέσω πολυμετοχικού σχήματος και τη συμμετοχή ντόπιου, που φαίνεται να εκπόνησε και το σχετικό σχέδιο, αποσκοπώντας στην προσέλκυση μαθητικού τουρισμού, που στην Ελλάδα, στοχευμένα καλπάζει.

Με στόχο να έχει ολοκληρωθεί το καλοκαίρι του 2018, οι προετοιμασίες είναι πυρετώδεις και προσεκτικές, με το πρώτο μεγάλο βήμα, να έχει γίνει, μέσω της μίσθωσης χώρου, στον οποίο και θα υλοποιηθεί.

ΘΕΣΗ

Πρόκειται για 15 στρέμματα που ιδιοκτησιακά ανήκουν στη ΓΑΙΑΟΣΕ, από την οποία μισθώθηκαν για 29 χρόνια, στο παλιό σταθμό της παραλίας, στο χώρο, μεταξύ του παλιού λιμεναρχείου (απέναντι) μέχρι το παλιό φυλάκιο του ΟΣΕ, στην είσοδο περίπου του μικρού ναού του Αγίου Διονυσίου, περί τα 420 μέτρα.

ΘΕΜΑ

Ο εγκαταλελειμμένος, μετά το σταμάτημα του τρένου, χώρος, θα μετατραπεί σε Θεματικό Πάρκο για εκπαιδευτικές εκδρομές και πιο ειδικά σε «Πολιτιστικό Κέντρο των Τρένων».

Εκεί, θα αναπτυχθούν κλινάμαξες, τύπου «Γιουθ Χόστελ», ξενοδοχιακού τύπου για διαμονή, μαθητών ή και άλλων επισκεπτών, που συνδέεται με μια ταξιδιωτική φιλοσοφία και ένα στυλ, πολύ συγκεκριμένο, εμπλουτισμένο και διασκεδαστικό, εξαιρετικά δημοφιλή παγκοσμίως και ειδικά στην Ευρώπη.

Πρόκειται για ένα από τους πιο οικονομικούς τρόπους διαμονής, ιδανικό μέρος για να γνωρίσει κανείς άλλες κουλτούρες, καθώς οι φιλοξενούμενοι έρχονται σε επαφή σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ένα παραδοσιακό ξενοδοχείο και ένα συνονθύλευμα ξένων που ταξιδεύουν με κοινό στόχο, να γνωρίσουν τόπους, να διασκεδάσουν, συνήθως νεαρό κοινό, χωρίς ωστόσο κάποιο όριο ηλικίας.

ΔΙΑΜΟΝΗ

Στο Αίγιο, έχουν βρεθεί και θα μεταφερθούν, 30 περίπου παλιά βαγόνια τρένων, από Πάτρα, Κόρινθο, Τρίπολη, Θεσσαλονίκη κ.ά., ώστε να ανακαινιστούν πλήρως και να γίνουν «Ξενώνες Φιλοξενίας Νέων».

Το καλοκαίρι, που τα σχολεία δεν λειτουργούν και δεν εκτελούνται οι υποχρεωτικές εκπαιδευτικές εκδρομές, οι επενδυτές στοχεύουν, σε τουρίστες πεζοπόρους με σακίδια, επισκέπτες προς Αρχαία Ολυμπία, ΚΑΠΗ, Φίλους του Σιδηροδρόμου κ.ά.

ΣΤΟΧΟΣ

Στόχος είναι, το Πάρκο, να τραβήξει και πολλές ημερήσιες εκδρομές μαθητών, από Αθήνα, Πελοπόννησο, Αιτωλοακαρνανία και Ηπειρο.

Με την επένδυση αυτή, εκτιμάται ότι για την πόλη θα είναι κάτι πολύ δυνατό, που θα αλλάξει τα δεδομένα της περιοχής και θα προσδώσει ξεχωριστή δυναμική στη παραλία.

ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

Πηγή: pelop.gr

Ο οικισμός «φάντασμα» που κάποτε εκεί λειτουργούσε το φημισμένο Κρατικό Εργοστάσιο Επεξεργασίας Ξύλου

by ellas

Μόρνα θα πει «σκοτεινός τόπος». Έτσι αποκαλούσαν τον συγκεκριμένο ορεινό οικισμό οι κάτοικοι του νομού Πιερίας, μέχρι το καλοκαίρι του 1926, όταν τον μετονόμασαν σε «Σκοτεινά». Ένας καταγεγραμμένος κάτοικος στην απογραφή του 2011 και αυτομάτως όλοι άρχισαν να μιλούν για έναν οικισμό «φάντασμα».

Όσο τρομακτικό και αν ακούγεται όμως, ο οικισμός «Σκοτεινά» που είναι χτισμένος σε υψόμετρο 700 μέτρων, πήρε το όνομα του επειδή πλαισιώνεται από πυκνή βλάστηση και εξαιτίας αυτού του γεγονότος παραμένει ανήλιαγος τους περισσότερους μήνες του χρόνου.

Το Δασικό σύμπλεγμα μεταξύ Σκοτεινών (Μόρνας)-Λιβαδίου-Φτέρης και Πλατανορέματος στα Πιέρια Ορη, καλύπτει μια έκταση 100.000 στρεμμάτων. Η οξιά του θεωρείται η καλύτερη της Ελλάδας και από τις καλύτερες παγκοσμίως. Φωτογραφία: Γιάννης Μαυρουδής

Στη Μόρνα το 1966, λειτουργούσε το περίφημο «Πανεπιστήμιο των Δασών». Έτσι το αποκαλούσαν. Επρόκειτο για το Κρατικό Εργοστάσιο Επεξεργασίας Ξύλου που έδωσε ζωή στην περιοχή τις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60.

Χαρακτηριστικό της ποιότητας της ξυλείας ήταν ότι επελέγη η Μόρνα για να κατασκευαστεί η θαλαμηγός του έλληνα βασιλιά Όθωνα με την ίδρυση του ελληνικού κράτους, το 1830. Το πλοίο κατασκευάστηκε από πιερική ξυλεία, όπως αναφέρει ο καθηγητής – ιστορικός Γιάννης Καζταρίδης.

Η θαλαμηγός του βασιλιά Όθωνα κατασκευάστηκε με ξυλεία από την Μόρνα.

Λόγω της σημαντικής παραγωγής που είχε η συγκεκριμένη Κρατική Επιχείρηση Επεξεργασίας Ξύλου, δημιουργήθηκε στα χρόνια της γερμανικής κατοχής και ένα εργοστάσιο εμποτισμού στην Κατερίνη (1940-1941). Στο εργοστάσιο αυτό, το φουγάρο του οποίου δεσπόζει και σήμερα στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης, γινόταν παραγωγή πίσσας με την οποία αλείφονταν οι στρωτήρες που χρησιμοποιούσαν οι Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι.

Το φουγάρο στο σιδηροδρομικό σταθμό της Κατερίνης.

Τα χρόνια εκείνα δούλευαν μέσα στο εργοστάσιο ξύλου περίπου 100 άτομα και κάποιες εκατοντάδες ακόμη έξω στο δάσος, «οι οποίοι και πληρώνονταν με το ποσό των 50 δραχμών», σύμφωνα με μαρτυρία του Γυμνασιάρχη Κατερίνης, Κ. Κατανά, που έζησε στην περιοχή στα χρόνια λειτουργίας του εργοστασίου.

Το 1956 το υπουργείο Εμπορίου, επί πρωθυπουργίας Κωνσταντίνου Καραμανλή, αναγνωρίζοντας τη σημαντική συμβολή του εργοστασίου της Μόρνας στην Εθνική Οικονομία, απένειμε στους υπεύθυνους Χρυσό Μετάλλιο, στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Αυτή είναι η σημερινή εικόνα της περιοχής που άλλωτε έσφυζε από ζωή. Ότι απέμεινε από το «Πανεπιστήμιο των Δασών».

Από τα πολλά δέντρα μουριάς και τα βάτα που υπήρχαν στη γύρω περιοχή, πήρε το όνομά της η Μόρνα (Σκοτεινά), αν και κάποιοι υποστηρίζουν ότι η επωνυμία της προέρχεται από το τουρκικό μόρνο που σημαίνει ‘‘σκοτεινό’’. Το χωριό της Μόρνας, που ιδρύθηκε επί τουρκοκρατίας, χτίστηκε σε δύσβατη περιοχή, στο βάθος μιας χαράδρας.

Το δάσος έχει δρύες, πλατάνια, καστανιές και οξιές που μάλιστα η φήμη τους για την ποιότητα του ξύλου περνάει ακόμα και τα ελληνικά σύνορα. Ο πρώτος κάτοικός της ονομαζόταν Γάκης και ήρθε μάλλον από κάποιο χωριό του Σουλίου, όπως έκαναν στη συνέχεια και άλλες οικογένειες Φωτογραφία: Γιάννης Μαυρουδής.

Από το 1967 στο χωριό έχει σταματήσει κάθε δραστηριότητα και μόνο το παλιό εργοστάσιο ξυλείας και μεγάλα ερειπωμένα σπίτια υποψιάζουν τον επισκέπτη για το τι γινόταν κάποτε σε αυτό τον τόπο.

Στη Μόρνα υπάρχουν σήμερα δύο εκκλησίες, της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Νικολάου. Η πρώτη βρίσκεται στο κοιμητήριο του χωριού και έχει ρυθμό βασιλικής με τρούλο. Σύμφωνα με μαρτυρίες, εκεί κατέφυγαν οι κάτοικοι του χωριού την περίοδο της κατοχής για να γλιτώσουν από τους Γερμανούς, οι οποίοι σκότωσαν τον παπά μαζί με 14 ενήλικες και δύο παιδιά.

Η δεύτερη εκκλησία, αυτή του Αγίου Νικολάου που φέρει εικόνες από την εποχή της τουρκοκρατίας, λέγεται ότι κατέρρευσε δύο φορές και μάλιστα την ώρα της Θείας Λειτουργίας, αλλά κανείς δεν έπαθε τίποτα. Η δεύτερη φορά, ήταν το 1950 οπότε και χτίστηκε καινούρια. Την εγκαινίασε το 1957 ο Μητροπολίτης Βαρνάβας.

Όπως τονίζει ο κ. Καζταρίδης σε συνέντευξη του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: Στην αρχαιότητα, ο Όλυμπος, υπήρξε κατοικία των 12 Θεών και τα Πιέρια Ορη, «σπίτι» των Μουσών, ήταν τα δύο «σήματα κατατεθέν» της Πιερίας. Στις μέρες μας η Πιερία εξακολουθεί να είναι ένας ευλογημένος τόπος.

Πιέρια Όρη, το σπίτι των Μουσών.

«Εξάλλου και το πρόθεμα Πιέρ- παραπέμπει σε εύφορη, παχιά γη», επισημαίνει ο κ. Καζταρίδης και συμπληρώνει: «Οι Αθηναίοι της αρχαιότητας, κατέλαβαν την περιοχή της Πιερίας και ίδρυσαν πόλεις, όπως η Πίδνα και η Μεθώνη. Κι αυτό, γιατί πέρα από το ενδιαφέρον τους για τη στρατηγική σημασία της περιοχής στα συγκοινωνιακά οδικά περάσματα και τη θάλασσα, οι Αθηναίοι ήθελαν, κυρίως, να εκμεταλλεύονται την πιερική ξυλεία, από την οποία κατασκεύαζαν τις αθηναϊκές τριήρεις».

Η περιοχή σήμερα προσφέρεται για πεζοπορία ή ποδήλατο καθώς οι διαδρομές που εξερεύνησαν οι υπεύθυνοι της ποδηλατικής ιστοσελίδας «Σέλα» είναι πολλές και εξαιρετικές. Πληροφορίες: sela.gr (φωτογραφίες Γιάννη Μαυρουδή) & ΑΠΕ – ΜΠΕ (Συνέντευξη του κ. Καζταρίδη στο ΑΠΕ – ΜΠΕ). Πηγή

Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ

Το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος προσφέρει έναν περιορισμένο αριθμό θέσεων για πρακτική άσκηση (internship) σε κατάλληλους υποψήφιους που επιθυμούν να αποκτήσουν γνώσεις σχετικά με τις δράσεις κοινωφελών ιδρυμάτων και μη κερδοσκοπικών οργανισμών. Το πρόγραμμα παρέχει στους εκπαιδευόμενους την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά τις καθημερινές λειτουργίες ενός κοινωφελούς ιδρύματος και να αποκτήσουν βαθύτερη κατανόηση της φιλοσοφίας και του έργου διαφόρων δωρεοδόχων, και μη, οργανισμών, οι οποίοι προσφέρουν ποικίλες υπηρεσίες και προγράμματα στους τομείς της τέχνης και του πολιτισμού, της κοινωνικής πρόνοιας, της παιδείας, της υγείας και του αθλητισμού.

Επιπλέον, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας του για την Επανεκκίνηση και Ενίσχυση των Νέων, το ΙΣΝ υποστηρίζει με αποκλειστική δωρεά το πρόγραμμα πρακτικής άσκησης στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ), με στόχο τη δημιουργία ευκαιριών για τη νέα γενιά στην Ελλάδα, η οποία έχει πληγεί έντονα από το ανησυχητικό ποσοστό ανεργίας στη χώρα.

Το ΚΠΙΣΝ αποτελεί τη μεγαλύτερη μεμονωμένη δωρεά του ΙΣΝ και περιλαμβάνει τις νέες εγκαταστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, καθώς και το Πάρκο Σταύρος Νιάρχος. Στις 23 Φεβρουαρίου 2017 το ΙΣΝ παρέδωσε το ΚΠΙΣΝ ως δώρο στην Ελληνική Κοινωνία και το Ελληνικό Δημόσιο, το οποίο είναι υπεύθυνο για τη λειτουργία του. 

Οι υποψήφιοι για το πρόγραμμα πρακτικής άσκησης στο ΙΣΝ θα επιλεχθούν απευθείας από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Οι υποψήφιοι για το πρόγραμμα πρακτικής άσκησης στο ΚΠΙΣΝ θα επιλεχθούν απευθείας από το ΚΠΙΣΝ, ενώ το ΙΣΝ δεν θα έχει καμία συμμετοχή στη διαδικασία επιλογής τους.   

Οι υποψήφιοι θα πρέπει να επιλέξουν έναν από τους δύο οργανισμούς προκειμένου να υποβάλουν  την αίτησή τους, καθώς δεν είναι εφικτή η συμμετοχή και στα δυο προγράμματα πρακτικής άσκησης ταυτόχρονα. 

Για ερωτήματα αναφορικά με τις θέσεις πρακτικής άσκησης, παρακαλούμε επικοινωνήστε είτε με το ΙΣΝ είτε με το ΚΠΙΣΝ (ανάλογα με τον οργανισμό στον οποίο υποβάλατε αίτηση):

Για το ΙΣΝ: internships@snf.org

Για το ΚΠΙΣΝ: Σύντομα διαθέσιμο

Οι θέσεις πρακτικής άσκησης στο ΙΣΝ:        Ημερομηνία έναρξης αιτήσεων:4 Μαΐου 2017 Περίοδος Επιλογής:έως 19 Μαΐου 2017 Προσφερόμενες Θέσεις: Αθήνα, Ελλάδα:Ιαν-Μαρ μέχρι 7 θέσεις Σεπ-Νοε μέχρι 7 θέσεις Νέα Υόρκη, ΗΠΑ:Ιαν-Μαρ μέχρι 1 θέση Σεπ-Νοε μέχρι 1 θέση Μόντε Κάρλο, Μονακό:Ιαν-Μαρ μέχρι 1 θέση Σεπ-Νοε μέχρι 1 θέση

Οι θέσεις πρακτικής άσκησης στο ΚΠΙΣΝ:     Ημερομηνία έναρξης αιτήσεων: Σχετικές πληροφορίες θα είναι διαθέσιμες σύντομα Περίοδος Επιλογής:Σχετικές πληροφορίες θα είναι διαθέσιμες σύντομα Προσφερόμενες Θέσεις:Σχετικές πληροφορίες θα είναι διαθέσιμες σύντομα

Παρακαλούμε λάβετε υπόψη σας ότι οι υποψήφιοι δεν μπορούν να υποβάλουν αίτηση και στους δύο οργανισμούς ταυτόχρονα.

Λύθηκε το μυστήριο: Τι είναι αυτό που φοβάται ο άνδρας στην θρυλική «Κραυγή»; (pic)

Στέφανος Νικήτας                                                                                                                                                                                                                                                

    

Πηγή: EPA/ANDY RAIN

Νορβηγοί επιστήμονες παρουσίασαν μια νέα θεωρία για να εξηγήσουν τι ήταν αυτό που ενέπνευσε τον Edvard Munch για να ζωγραφίσει το 1892 την «Κραυγή».

Διαβάστε επίσης

Monami Ohno: Η Γιαπωνέζα καλλιτέχνις που μετατρέπει χαρτόκουτα σε όμορφα αντικείμενα

Για το εξπρεσιονιστικό αριστούργημα, το οποίο παρουσιάζει έναν άνδρα να κρατά γεμάτος αγωνία το πρόσωπό του, έχουν γραφτεί δεκάδες θεωρίες οι οποίες προσπαθούν να εξηγήσουν την ιδιαίτερη σαγήνη και το δέος που προκαλεί.

Η μετεωρολόγος Helene Muri του Πανεπιστημίου του Όσλο και η ομάδα της παρουσίασαν τη θεωρία τους σε ένα συνέδριο της Ευρωπαϊκής Γεωεπιστημονικής Ένωσης στη Βιέννη, "κατηγορώντας" για τη φρίκη που νιώθει ο άντρας του Munch τα... σύννεφα.

Ο Munch είχε γράψει στο ημερολόγιό του τη μέρα που συνέλαβε το έργο του για ένα «φλεγόμενο ουρανό» που «ξαφνικά έγινε κατακόκκινος» και «κρεμόταν σαν αίμα και ξίφος πάνω από την πόλη» .

Σύμφωνα με την Muri, η οποία ζει στο Όσλο εδώ και 25 χρόνια, υπάρχουν ορισμένα σπάνια σύννεφα -που η ίδια έχει δει μόλις μια φορά με τα μάτια της- τα οποία είναι όπως ακριβώς περιγράφει στο ημερολόγιό του ο ζωγράφος.  

«Η Μόνα Λίζα» της σύγχρονης εποχής

(Πηγή φωτογραφίας: PA/JASON SZENES)

Ορισμένοι ιστορικοί τέχνης υποστηρίζουν ότι «Η Κραυγή», συμβολίζει το ανθρώπινο είδος κάτω από τη συντριβή του υπαρξιακού τρόμου. Το τοπίο στο υπόβαθρο είναι μια περιοχή στο Όσλο, όπως αυτό φαίνεται από το λόφο του Ekeberg.

Ο ζωγράφος δημιούργησε διάφορες εκδοχές της «Κραυγής» με διάφορα μέσα. Το Μουσείο Munch έχει μια από τις δύο εκδοχές (1910) και ένα παστέλ. Το Εθνικό Μουσείο της Νορβηγίας έχει την άλλη εκδοχή (1893). Μια τέταρτη εκδοχή, σε παστέλ, είναι στην ιδιοκτησία του Νορβηγού δισεκατομμυριούχου Petter Olsen. Ο Munch δημιούργησε επίσης μια λιθογραφία (1895) της εικόνας.

Ο αρχικός Γερμανικός τίτλος που δόθηκε στον πίνακα από τον Munch ήταν Der Schrei der Natur (Ο Λυγμός της Φύσης).

Σε μια σελίδα στο ημερολόγιό του με την ένδειξη Νίκαια 22.01.1892, ο Munch περιγράφει την έμπνευσή του για τον αρχικό πίνακα:

Περπατούσα σ' ένα μονοπάτι με δυο φίλους, ο ήλιος έπεφτε, και ξαφνικά ο ουρανός έγινε κόκκινος σαν αίμα. Σταμάτησα, νιώθοντας εξαντλημένος, και στηρίχτηκα στο φράχτη. Αίμα και γλώσσες φωτιάς πάνω από το μαύρο-μπλε φιόρδ και την πόλη. Οι φίλοι μου προχώρησαν, κι εγώ έμεινα εκεί τρέμοντας από την αγωνία. Κι ένιωσα ένα ατέλειωτο ουρλιαχτό να διαπερνά τη φύση

αναδημοσίευση από  http://www.cnn.gr

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΟΧΥΡΟΥ ΤΗΣ ΠΕΡΔΙΚΑΣ - ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ

Από το Γιώργο Καρύδη

Σε αυτό το άρθρο γίνεται μία σύντομη παρουσίαση των στοιχείων που προέκυψαν από την έρευνα του Γιώργου Καρύδη στην υπάρχουσα βιβλιογραφία για το νότιο ακρωτήριο της Πέρδικας (νότιο οχυρό). Η παράθεση γίνεται κατά χρονολογική σειρά.

1) Αναφορά Α. ΚΕΡΑΜΟΠΟΥΛΟΥ, Β. Μυκηναϊκοί τάφοι εν Αιγίνη και εν Θήβαις εις Α.Ε. (1910) σ.178-207 πιν 4-6 

Μυκηναϊκό νεκροταφείο ανασκάφηκε στην Πέρδικα.

2) Αναφορά Harland (απόσπασμα). 

Κοντά στο νότιο ακρωτήριο υπήρχε στα χρόνια του εκκλησάκι του Σωτήρος (Άγιος Σωτήρας) και καλό πηγάδι, και κάπου 100 μέτρα ανατολικά, βρήκε όστρακα και απολεπίσματα οψιανού.

                          εικ.1  Όστρακα από το χώρο του οχυρού

3) Gabriel Velter. Από το βιβλίο του "Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΤΑ ΠΕΡΙΟΧΑΣ" σελ.47. Ανευρεθέντες δύο τάφοι από την Νεομυκηναική εποχή (1400-1250) κατά την ανέγερση του Φρουρίου της Πέρδικας το 1938, ανήκουν εις συνοικισμό μη διακριβωθείσης εισέτι θέσεως.

 (Τα ευρήματα μεταφέρθηκαν στο Μουσείο Αίγινας).

4) Απόσπασμα από το διδακτορικό του  Ν.ΦΑΡΑΚΛΑ  1981 "Η ανθρώπινη κατοίκηση στην Αρχαία Αίγινα".

Αναφέρει ότι στο νότιο ακρωτήριο της Πέρδικας πριν τον τελευταίο πόλεμο έγιναν οχυρωματικά έργα που άλλαξαν την μορφή του χώρου. Με τις εργασίες καταστράφηκαν και δύο θαλαμοειδείς Μυκηναϊκοί τάφοι. Όλες οι ενδείξεις υπήρχαν ότι κάπου εκεί έπρεπε να είναι ένας οικισμός τουλάχιστον υστεροελλαδικών χρόνων. Πραγματικά, παρά τις εκτεταμένες αλλαγές του χώρου φαίνεται ότι μπορούμε να εντοπίσουμε τον οικισμό στο άκρο του νότιου ακρωτηρίου που διατηρεί ακόμα την φυσική του οχυρότητα προς νότια και δυτικά. Σε έκταση με διάμετρο περίπου 150 μέτρα βρήκα όστρακα πρωτοελλαδικά, μεσοελλαδικά και υστεροελλαδικά και σε μεγαλύτερη έκταση όστρακα αρχαϊκά, κλασικά και μάλλον Ελληνιστικά. Παρατήρησα επίσης ίχνη που δηλώνουν ίσως ότι υπήρχαν λακκοειδής τάφοι. Ίσως εδώ βρισκόταν το οικιστικό κέντρο που ευνοήθηκε από την ύπαρξη της κλειστής τότε από βόρεια, ανατολικά και δυτικά θαλάσσης.

                             εικ.2   Κατάλοιπα αρχαίου τείχους 

5) Προφορική αναφορά της ιστορικού Γ.ΚΟΥΛΙΚΟΥΡΔΗ:"1822 - Μετά τη νίκη κατά των Τούρκων στη θέση Δερβενάκια και Άγιο Σώστη, τα Περδικιώτικα σώματα με οπλαρχηγό τον Κυρ.Μούρτζη φέρνουν την λατρεία του Αγίου Σώστη στην Πέρδικα και έτσι γίνεται σε αυτήν την θέση η πρώτη εκκλησία

1904 - Ανακτίζεται το εξωκλήσι του Αγίου Σώστη και τα κελιά".
---------------------------------------------------------------------------------

1936-1937 - Απαλλοτρίωση των κτημάτων του νότιου ακρωτηρίου.

1938 - Ανέγερση του φρουρίου της Πέρδικας από τον Ι.ΜΕΤΑΞΑ.

1941 - Επέκταση του φρουρίου από τους Γερμανούς.

1942 - Καταστρέφεται από τους Γερμανούς η εκκλησία του Αγίου Σώστη, τα κελιά, η Αγία Παρασκευή, η Αγία Μαρίνα και το χωριό (Κουκοχώρι ή Κουφοχώρι). Τα θεμέλια τους σώζονται ως σήμερα.

   εικ.3 H παλιά εκκλησία του Αγίου Σώστη στα οχυρά

1944 - Τέλος Κατοχής

1948-1962 - Στεγάζεται το πρώτο δημοτικό σχολείο της Πέρδικας στο κτήριο του γερμανικού κιλικείου. (Την δαπάνη για τη συντήρηση των παραθύρων ανέλαβε ο τότε βουλευτής Σφαέλος χαρίζοντας και στους μαθητές παπούτσια).

  εικ.4 Το γερμανικό κυλικείο 

1962-1996 - Το οχυρό τόπος εκδρομών σχολείων και κατοίκων του νησιού 

1996- 2011 - Κάποια κτίσματα του οχυρού χρησιμοποιούνται ως κατοικίες απόρων.

Γ. Καρύδης 

Βεβηλώνοντας το σπίτι του Ροδάκη στην Αίγινα

to_spiti_toy_rodaki.jpg

ΤΑΣΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

 

Συντάκτης: 

Τάσης Παπαϊωάννου*

Αναδημοσίευση απο την Εφημερίδα των Συντακτών http://www.efsyn.gr

Η ιστορία του σπιτιού του Ροδάκη στην Αίγινα μοιάζει τελικά με μυθιστόρημα. Χτίστηκε από τον ίδιο το 1884 σε μια όμορφη πλαγιά του Μεσαγρού. Ο πρώτος που το πρόσεξε ήταν ο σπουδαίος Γερμανός αρχαιολόγος Adolf Furtwangler, ανασκαφέας του ναού της Αφαίας.

Μετά, ο Δημήτρης Πικιώνης το μελέτησε και το αποτύπωσε, ενώ αργότερα οι δύο φίλοι, Τζούλιο Καΐμη και Klaus Vrieslander, το έκαναν ευρύτερα γνωστό με την έκδοση του βιβλίου τους το 1934. Ενα σπίτι που έκτοτε ύμνησαν ποιητές, αρχιτέκτονες, καλλιτέχνες.

Γιατί δεν είναι μόνο ο τρόπος που είναι σοφά χτισμένο, η αρμονική σχέση του με το φυσικό τοπίο ή τα μοναδικά γλυπτά που το συντρόφευαν, αλλά αυτό το βαθύτερο και ουσιώδες που εκφράζει και συμβολίζει. Ενα σπουδαίο δίδαγμα για κάθε αρχιτέκτονα, ιδίως στις μέρες μας.

Από τότε μέχρι και σήμερα, η μοίρα αυτού του υπέροχου παραδοσιακού κτίσματος έμελλε να ακολουθεί την ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Πάνω στις πέτρες που με τόση φροντίδα και αγάπη σμίλευε και άρμοζε ο Ροδάκης, σήμερα θαρρείς πως αποτυπώνονται όλα τα δεινά που μας στοιχειώνουν ως κοινωνία.

Η αδιαφορία, η εγκατάλειψη, η ασύγγνωστη άγνοιά μας. Τι κι αν κρίθηκε διατηρητέο, τι κι αν κάποιοι Αιγινήτες χρόνια τώρα εκλιπαρούν για τη σωτηρία του. Ακολουθεί κι αυτό το τραγικό τέλος που επιφυλάξαμε σε τόσα άλλα μνημεία στον τόπο μας.

Δεκαετίες τώρα ρήμαζε, παρατημένο και απροστάτευτο στα στοιχειά της φύσης, όπως έγραφε χαρακτηριστικά ο Σεφέρης, ήδη από το 1956. Η ίδια η Φύση το διεκδικούσε πάλι πίσω, μιας και εμείς σταθήκαμε ανίκανοι να το διαφυλάξουμε και να το αναδείξουμε, ως είχαμε ιερή υποχρέωση.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, πριν λίγους μήνες φτάσαμε στη βεβήλωση και στον εκχυδαϊσμό. Ρίξαμε πάνω του, στα μουλωχτά, νύχτα, σαν σε αυθαίρετο, μια άθλια μπετονένια πλάκα με απερίγραπτα «skylights», σαν την οριστική του ταφόπλακα! Και λέω «ρίξαμε», γιατί όλοι μας είμαστε κατά κάποιο τρόπο συνυπεύθυνοι στο έγκλημα.

Βλέπετε, πρώτα αφαιρέθηκαν οι δύο σκυθρωποί μυστακοφόροι, οι φύλακες άγγελοι του σπιτιού στα δύο ακροδώματα που με βλέμμα αυστηρό, χρόνια τώρα, επόπτευαν την περιοχή και έτσι βρήκαν την ευκαιρία οι αδίστακτοι «συντηρητές» του, ανενόχλητοι πια να το κακοποιήσουν.

Μια καταστροφή ασυγχώρητη που φανερώνει όχι μόνον πλήρη άγνοια, αλλά και υπέρμετρη αλαζονεία και κομπασμό. Μια αλαζονεία χαρακτηριστική της εποχής μας, όπου νομίζουμε πως τάχατες έχουμε το δικαίωμα να μεταχειριζόμαστε κατά το δοκούν ό,τι μας έχει παραδοθεί από τις προηγούμενες γενιές. Τι κομπορρημοσύνη πρέπει να 'χει κάποιος ώστε να βανδαλίζει μ' αυτόν τον χοντροκομμένο τρόπο αυτό το μοναδικό αρχιτεκτόνημα, σαν να πρόκειται για ένα οποιοδήποτε αυθαίρετο.

Σεβασμός της παράδοσης, της ενεργού παράδοσης, προϋποθέτει πριν απ' όλα κατανόηση και γνώση. Επίγνωση, μ' άλλα λόγια, της ανεκτίμητης αξίας αυτού που μας έχει παραδοθεί. Και η αξία αυτή -ευτυχώς- δεν αποτιμάται σε χρήμα, σε κάτι υλικό και εφήμερο, αλλά τουναντίον σε κάτι άυλο και πιθανόν αιώνιο.

Γιατί όπως αναφέρει ο Μπόρχες: «...είμαστε φτιαγμένοι για την τέχνη, είμαστε φτιαγμένοι για τη μνήμη, για την ποίηση, αλλά μπορεί και να 'μαστε φτιαγμένοι για τη λήθη. Κι ωστόσο, κάτι μένει πάντα, κι αυτό το κάτι είναι η Ιστορία ή η Ποίηση, που δεν διαφέρουν βασικά».

Τι να την κάνουμε τη διατήρηση ενός παραδοσιακού κτίσματος αν δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τους λόγους για τους οποίους είναι επιβεβλημένη η διατήρηση αυτή; Πώς να εξηγήσει το ταπεινό και σπουδαίο κτίσμα του Μεσαγρού, σε ανίδεους και ανιστόρητους, ότι αυτό που στοχαστικά μας σιγοψιθυρίζει, σαν απόηχο μιας άλλης Ελλάδας, είναι κυρίως το μέτρο;

Αυτή την έννοια που γεννήθηκε σε τούτο τον τόπο πριν από χιλιετίες και φτεροκοπά ακόμη ανάμεσα σε βράχια, λιόδεντρα και σκληροτράχηλους θάμνους. Το μέτρο που το χάσαμε σε κάθε έκφανση της σύγχρονης ζωής μας.

Τα υπέροχα ανθρωπογενή τοπία που μας κληροδοτήθηκαν είμαστε ανίκανοι, κατά πώς φαίνεται, να τα προστατεύσουμε. Η θεώρηση πλέον του τόπου ως εικόνας προς κατανάλωση έχει προ πολλού κατισχύσει.

Συζητάμε ολημερίς για το οικονομικό χρέος, αλλά φαίνεται πως έχουμε λησμονήσει για τα καλά ένα άλλο ΧΡΕΟΣ, πιο σημαντικό, πιο ουσιώδες και πιο καίριο. Το χρέος μας απέναντι στην ιστορική μνήμη τούτης της χώρας ή ό,τι έχει απομείνει απ' αυτήν. Ολα πια μετριούνται με τη χρηματική τους αξία.

Εκποιήσαμε και συνεχίζουμε να εκποιούμε ανερυθρίαστα ό,τι πιο σημαντικό είχαμε, αυτό που ως κόρη οφθαλμού έπρεπε πάση θυσία να διαφυλάξουμε. Τον πολιτισμό μας!

Απολέσαμε την αυτογνωσία μας. Αλήθεια την είχαμε ποτέ; Είμαστε κάτι άλλο, ρευστό, απροσδιόριστο, χωρίς ραχοκοκαλιά. Κάποιος φαίνεται μας την τσάκισε για τα καλά στο παρελθόν. Κι από κοντά και η αρχιτεκτονική μας. Τι να μας πει το ερείπιο του Ροδάκη στην Αίγινα;

Τι να διηγηθούν τα απομεινάρια των πέτρινων προαιώνιων τοίχων σε ώτα μη ακουόντων; Εμείς συνεχίζουμε να χτίζουμε φτηνές απομιμήσεις ξένων προτύπων. Μια αρχιτεκτονική α-σχημη και ασπόνδυλη. Μια φούσκα, ένα Τίποτα!

*Αρχιτέκτων-Καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ