Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2015

«Υφάσματα»: με ή χωρίς ύφανση; 2 κύκλοι εργαστήριων «Υφαντικής» για παιδιά στο Μουσείο ΛαΐκήςΤέχνης και Ελληνικών Λαΐκών Μουσικών Οργάνων - Συλλογή Φοίβου Ανωγειανάκη.

Υφάσματα: με ή χωρίς ύφανση;

8 & 15 Φεβρουαρίου 2015, 8 & 15 Μαρτίου 2015

ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΠΑΝΟΣ 22

Υφάσματα:  με ή χωρίς ύφανση;

Πώς μπορούμε να φτιάξουμε ύφασμα και με πόσους τρόπους; 

Δύο κύκλοι εργαστηρίων για παιδιά με τη γλύπτρια-εικαστικό Χριστιάνα Λαζοπούλου. Μέσα από τη δημιουργία, ανιχνεύουμε τη φύση του υφάσματος και τις δυνατότητες δημιουργίας του.
  • Στον α΄ κύκλο φτιάχνουμε τον δικό μας αργαλειό  και υφαίνουμε  μικρά υφασματάκια χρησιμοποιώντας διάφορα υλικά όπως κορδέλες, κλωστές, χαρτιά, φυτικά νήματα κ. ά.

  • Στον β΄ κύκλο κατασκευάζουμε τσόχα από μαλλί με την τεχνική του σαπουνόνερου. Φτιάχνουμε  μ’ αυτήν αντικείμενα και τα διακοσμούμε.

Για παιδιά,  9 χρονών και πάνω.

Τα παιδιά μπορούν να συμμετέχουν σε όποιο κύκλο τα ενδιαφέρει ή και στους δύο!
Α΄ κύκλος: δύο δίωρες συναντήσεις
                  Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2015, 11:00-13:00 και
                  Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2015, 11:00-13:00
Β΄ κύκλος: δύο δίωρες συναντήσεις
            Κυριακή 8 Μαρτίου 2015, 11:00-13:00  και
            Κυριακή 15 Μαρτίου 2015, 11:00-13:00

Απαραίτητη η κράτηση θέσης.
Πληροφορίες - δηλώσεις συμμετοχής στο τηλ.: 210-3239813 (Καθημερινά: 8:30 – 14:30)
Kτήριο της οδού Πανός 22, Έκθεση «Άνθρωποι και Εργαλεία»
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
 

Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2015

«Τα παιδιά εισέρχονται στο σχολείο προικισμένα με πλούσια φαντασία και αποφοιτούν με φαντασίες ατροφικές ή στραγγαλισμένες»

Ο Ευγένιος Τριβιζάς στο ελculture.gr


αναδημοσίευση από http://www.elculture.gr/elcblog/
ελcBLOG - Ο Ευγένιος Τριβιζάς στο ελculture.gr

Κείμενο: Άννα Ρούτση
Email: routsi@elculture.gr
Τα παραμύθια των παιδικών μου χρόνων τα θυμάμαι πολύ καλά. Δεν είχαν πολλές βασιλοπούλες και βασιλιάδες. Ήταν μύθοι σκοτεινοί από διάφορες χώρες, ιστορίες για πλούσιους και φτωχούς ή για  αγοροκόριτσα και ατίθασα αλλά ευαίσθητα αγόρια. Δεν ξέρω αν σήμερα θα ήμουν διαφορετική, εάν οι γονείς μου προτιμούσαν να μου αγοράζουν την Πολυάννα ή τις Μικρές κυρίες, ή αν έβλεπα στο θέατρο τη Σταχτοπούτα αντί για τον Μορμόλη. Βλέπω όμως τώρα, στα δικά μου παιδιά, ότι τα μάτια τους λάμπουν αλλιώς όταν διαβάζουμε βιβλία που τους επιβεβαιώνουν ότι η ζωή μπορεί να είναι παιγνίδι, ζαβολιά, αστείο, πείραγμα, ότι οι ανατροπές μπορεί να είναι ο κανόνας, ότι το καλό και το κακό, το φωτεινό και το σκοτεινό μπορεί να συνυπάρχουν, ότι είναι εντάξει να νιώθεις διαφορετικός, ότι μπορεί να υπάρχουν πολλές αλήθειες και πολλά σωστά και λάθη και δεν τρέχει και τίποτε αν δεν είναι όλα σε μια τάξη. Ο Ευγένιος Τριβιζάς είναι μια τέτοια περίπτωση συγγραφέα, τα βιβλία και τα θεατρικά του οποίου έχουν αγαπηθεί από χιλιάδες παιδιά, ακριβώς ίσως λόγω αυτής της παραδοχής των ανατροπών και της αναμέτρησης με τον φόβο και την ελπίδα που υπάρχουν σε όλες τις ηλικίες αλλά σπάνια βρίσκουν δρόμο να εκφραστούν. Μαζί λοιπόν με τα παιδιά μου αγάπησα κι εγώ τα βιβλία του, άλλα περισσότερο κι άλλα λιγότερο (αυτά με τα συνεχή λογοπαίγνια και τις επαναλήψεις, δύσκολος γαρ ο ρόλος της μαμαδίστικης δραματουργικής απόδοσής τους…).

Είχα πρόσφατα τη χαρά να μιλήσω με τον Ευγένιο Τριβιζά με αφορμή την πρώτη θεατρική μεταφορά του βιβλίου του «Η τελευταία μαύρη γάτα» στο θέατρο Δημήτρης Χορν. Ένα έργο που απευθύνεται σε παιδιά 8-14 ετών και μιλά για το διωγμό, το μαζικό παραλογισμό, τον ρατσισμό και την προκατάληψη, την προδοσία αλλά και την αγάπη. Όπως έχει δηλώσει ο ίδιος: «Με ρωτούν συχνά τι θεωρώ σημαντικότερο από αυτά που γράφω: τις εγκληματολογικές μελέτες και τα συγγράμματα ή τα παιδικά βιβλία. Το δεύτερο, απαντώ, και αυτό επειδή είναι δύσκολο να αλλάξει κανείς τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται οι ενήλικες. Μπορεί όμως να διαμορφώσει σωστά τον τρόπο που προσλαμβάνουν αυτά τα θέματα τα παιδιά. Αυτό ελπίζω να αποδειχθεί και στο έργο. Εμβόλιο κατά της προκατάληψης. Εμβόλιο κατά του ρατσισμού. Εμβόλιο κατά της γενοκτονίας».



ελc:  Όταν γράψατε την «Τελευταία μαύρη γάτα», ο ρατσισμός και ο φασισμός δεν ήταν ίσως τόσο ορατά στην καθημερινότητά μας, όσο είναι σήμερα. Γιατί ωστόσο ήταν σημαντικό για εσάς να γράψετε γι' αυτό το θέμα τότε και τι το κάνει πιο σημαντικό ακόμη σήμερα;
Ευγένιος Τριβιζάς: Μπορεί να μην είναι τόσο ορατά στην καθημερινότητά μας, ήταν όμως καθοριστικά στην ιστορία μας και τραυματικά στο παρελθόν μας. Το θέμα ήταν, είναι και θα εξακολουθεί να είναι επίκαιρο όσο επαναλαμβάνουμε τις ίδιες ολέθριες συμπεριφορές. Αυτό ακριβώς εκφράζουν τα λόγια της τελευταίας μαύρης γάτας στο φινάλε του έργου: «Πώς είναι δυνατόν να συνέβησαν όλα αυτά που συνέβησαν; αναρωτιέμαι, και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι ποτέ μα ποτέ δεν μπορεί, δεν πρόκειται να συμβεί πάλι κάτι τέτοιο. Στο βάθος της καρδιάς μου, όμως, ξέρω ότι εδώ στο νησί μας, όπως κι αλλού, οι γάτες ξεχνάνε, οι άνθρωποι ξεχνάνε και η τρέλα δε θέλει πολύ να φουντώσει πάλι, φτου ξανά κι απ' την αρχή...».

ελc: Στην πανεπιστημιακή σας σταδιοδρομία ως καθηγητής Εγκληματολογίας έχετε διερευνήσει συμπεριφορές και διαταραχές του όχλου. Ο μαζικός παραλογισμός που υφίστανται εν προκειμένω οι μαύρες γάτες έχει σχέση με αυτό;
Ε.Τ.: Όπως μονολογεί η γέρικη χελώνα στη σκηνή της Λίμνης της Λευκής Ελπίδας όπου η συμμορία παρασύρει τα θύματά της και αποδεικνύεται ότι είναι ένας λάκκος με ασβέστη: «Όταν ξεκινάει ένα κακό, εξαπλώνεται σαν τη φωτιά. Το ένα κακό μύρια άλλα κακά γεννοβολά και θρέφει...». Η σκηνή με τις τρεις καλοκάγαθες γιαγιάδες που ενώ πλέκουν ζιπουνάκια στην παιδική χαρά, παρασυρμένες από τον γενικευμένο παραλογισμό, σκοτώνουν χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό με τις βελόνες του πλεξίματος τον Μουντζούρη, εκφράζει δραματικά αυτό που συχνά συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, ότι δηλαδή όχι τέρατα αλλά συνηθισμένοι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να τελούν τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα.



ελc: Τα παραμύθια σας περιλαμβάνουν το σκοτεινό στοιχείο, κάτι που βέβαια συναντά κανείς και σε παραδοσιακά ή κλασικά παραμύθια, αλλά ενσωματώνουν και το σουρεαλιστικό και το χιουμοριστικό στοιχείο. Πώς θεωρείτε ότι λειτουργούν αυτά στις διάφορες ηλικίες των αναγνωστών σας; Το σκοτεινό μπορεί να είναι και λυτρωτικό;
Ε.Τ.: Προσπαθώ να γράφω έργα διηλικιακά που ο κάθε θεατής ανάλογα με την ηλικία του τα απολαμβάνει σε ένα διαφορετικό επίπεδο. Στην παράσταση της «Τελευταίας μαύρης γάτας» το χιουμοριστικό εναλλάσσεται με το τραγικό στοιχείο και η απόγνωση με την ελπίδα. Στην αίθουσα του θεάτρου βλέπει κανείς τους θεατές τη μια στιγμή ξεκαρδισμένους στα γέλια και την επόμενη στιγμή με δάκρυα στα μάτια.

ελc: Πώς μπορούν τα παιδιά να διασώσουν τη φαντασία τους σε ένα σχολικό και κοινωνικό πλαίσιο που την ισοπεδώνει ή, πάντως, δεν την προάγει;
Ε.Τ.: Με μεγάλη δυσκολία. Η καλλιέργεια της φαντασίας είναι από τις πιο παραμελημένες πλευρές των σύγχρονων εκπαιδευτικών συστημάτων. Τα παιδιά εισέρχονται στο σχολείο προικισμένα με πλούσια φαντασία και αποφοιτούν με φαντασίες ατροφικές ή στραγγαλισμένες. Δεδομένου του κρίσιμου ρόλου της φαντασίας στη δημιουργικότητα και καινοτομία ο αρνητικός αντίκτυπος στην κοινωνία είναι ανυπολόγιστος. Το ποιοτικό παιδικό θέατρο και βιβλίο είναι από τις ελάχιστες σανίδες σωτηρίας.

ελc: Στη συγκεκριμένη παράσταση έχετε συνεργαστεί για τη σκηνική προσαρμογή του έργου σας και έχετε εμπιστευθεί νέους ανθρώπους σε μια απόδοση με ποικίλα θεατρικά είδη και ύφη. Ποια είναι η δική σας προσδοκία από αυτό;
Ε.Τ.: Η προσδοκία έχει εκπληρωθεί. Η παράσταση είναι ξεχωριστή. Ο ενθουσιασμός μεταδοτικός. Η ενέργεια ανεξάντλητη. Δίνουν όλοι τον καλύτερο εαυτό τους.



ελc: Απέναντι σε μηχανισμούς συμφερόντων και σε μαζικούς παραλογισμούς, οι γάτες έπρεπε καταρχήν να πάρουν θέση, κατά δεύτερον να βρουν τελικά μια χρησιμότητά τους, για να σωθούν. Είναι σαφής η ανάγκη να αντιμετωπίσει κανείς τον φόβο, αλλά πρέπει κανείς να βρει πάντα τρόπο να δικαιολογεί την ύπαρξή του μέσω της χρησιμότητάς του;
Ε.Τ.: Κανείς δεν είναι άχρηστος. Ο καθένας μας έχει κάτι να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο. Και αυτό το κάτι έχουμε κάθε λόγο να το ενθαρρύνουμε και να το καλλιεργούμε. Διαφορετικά το πληρώνουμε ακριβά. Συχνά μάλιστα εκείνα που έχουν να προσφέρουν οι περιθωριοποιημένοι είναι σημαντικότερα από όσα δήθεν προσφέρουν κάποιοι στυλοβάτες της κοινωνίας.

ελc: Ο διδακτισμός είναι κάτι που ως γνωστόν αποφεύγετε. Θα ήθελα, ωστόσο, να μας λέγατε, όχι τι θα συμβουλεύατε, αλλά ίσως τι ελπίζετε για τη νέα γενιά που  μεγαλώνει σ' αυτή την εποχή.
Ε.Τ.: Ελπίζω οι αντιξοότητες να μην οδηγήσουν σε παραίτηση και αποτελμάτωση. Ακόμα και κάτω από τις πιο ακραίες συνθήκες το ανθρώπινο πνεύμα μπορεί να επιβιώνει: «Ποτέ δε θα βρεις το ουράνιο τόξο αν συνέχεια κοιτάζεις κάτω», είχε πει ο Τσάρλι Τσάπλιν. Ναι! Μπορούμε να νικήσουμε τους γίγαντες που μας απειλούν και τους δράκους που μας δυναστεύουν.

                                                                          ---

Info: Η παράσταση «Η τελευταία μαύρη γάτα» παρουσιάζεται στο Θέατρο Δημήτρης Χορν: κάθε Σάββατο στις 15:00, Κυριακή στις 11:00 και στις 15:00.

Φωτογραφίες άρθρου: από την παράσταση «Η τελευταία μαύρη γάτα»
- See more at: http://www.elculture.gr/elcblog/article/eugenios-trivizas-anna-routsi-1012107#sthash.gbRgPEU7.dpuf

Στο φως υπόγεια πόλη 5000 ετών στην Καππαδοκία

αναδημοσίευση από http://tvxs.gr/


Μία υπόγεια πόλη, ηλικίας 5.000 ετών, η οποία εκτιμάται ότι είναι η μεγαλύτερη που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα στον κόσμο, ανακαλύφθηκε στην Καππαδοκία της Τουρκίας.
Η Καππαδοκία είναι φημισμένη για τους υπόγειους θησαυρούς που κρύβει, αλλά η πρόσφατη ανακάλυψη στην περιοχή Νεβσεχίρ ξεπερνάει κάθε προηγούμενο, με τους αρχαιολόγους να κάνουν λόγο ήδη για ίσως την πιο σημαντική ανακάλυψη των τελευταίων ετών παγκοσμίως. Σημειώνεται ότι ως περιοχή αποτελεί μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς καθώς σε αυτή έχουν βρεθεί περισσότερες από 200 υπόγειες πόλεις και χωριά.
Η υπόγεια πολιτεία ήρθε στο φως τυχαία. Με αφορμή ένα σχέδιο ανάπλασης της περιοχής γύρω από το φρούριο της επαρχίας Νεβσεχίρ, όταν οι μηχανικοί ξεκίνησαν τις εργασίες αποχωμάτωσης για την κατασκευή νέων κτιρίων, έπεσαν σε ένα θέαμα που δεν μπορούσαν αν πιστέψουν. Η ανακάλυψη έγινε το 2013 αλλά αποκαλύφθηκε στο κοινό τώρα.
Υπόγειες στοές που φτάνουν ακόμη και τα 7χλμ μήκος, με πλάτος αρκετό που θα χωρούσε ακόμη κι ένα σύγχρονο αυτοκίνητο, εκκλησίες και σπίτια, όλα χτισμένα με τη χαρακτηριστική αρχιτεκτονική της περιοχής λόγω της ηφαιστειακής γεωλογίας της. Ήδη πολλά έργα τέχνης έχουν βρεθεί στα βραχώδη δωμάτια της πόλης κι εξετάζονται από τους αρχαιολόγους.
Οι γεωφυσικές έρευνες που έγιναν σε έκταση τεσσάρων χιλιομέτρων έδειξαν ότι η πόλη εκτείνεται κυκλικά κάτω από το φρούριο που πιθανότατα χρονολογείται στον 8ο αιώνα π.Χ., ενώ σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις την πόλη είχαν χρησιμοποιήσει μεταγενέστερα χριστιανοί μέχρι το 1923 όπου έγινε ανταλλαγή πληθυσμών με την Ελλάδα.
Θέλοντας να δώσει έμφαση στο μέγεθος της πόλης, ο δήμαρχος του Νεβσεχίρ Χασάν Ουνβέρ είπε στους δημοσιογράφους ότι οι άλλες γνωστές υπόγειες πόλεις μοιάζουν με την ...«κουζίνα» της νέας πόλης που ανακαλύφθηκε!
Περίπου 44 αρχαία αντικείμενα έχουν μεταφερθεί για μελέτη και συντήρηση, ενώ οι εργασίες στην περιοχή σταμάτησαν και σύντομα η πόλη αναμένεται να χαρακτηριστεί προστατευόμενος αρχαιολογικός χώρος.

Kωδωνοφόροι: Το Game of Thrones της Ανατολικής Μακεδονίας


αναδημοσίευση από

 
KODON

Ένα πανάρχαιο έθιμο ζωντανεύει με συγκλονιστικό τρόπο μέσα από τις φωτογραφίες του Νίκου Βαβδινούδη. Για το έργο του «Πρόσωπα και Προσωπεία» κέρδισε τη δεύτερη θέση στην κατηγορία People & Cultures Portfolio – TRIBES (www.tpoty.com/winners/2014), ανάμεσα σε χιλιάδες συμμετοχές απ όλο τον κόσμο. Φωτογραφίες του θα παρουσιαστούν στην Royal Geographical Society του Λονδίνου, από τις 24 Ιουλίου ως τις 5 Σεπτεμβρίου 2015. Ο ίδιος μας εξηγεί το πως έβγαλε τα φανταστικά αυτά πορτραίτα.
maska


foto
«Είχα παρακολουθήσει ως επισκέπτης τους κωδωνοφόρους και κρατήσα ως εντύπωση την αρχέγονη αίσθηση του εθίμου.Θέλησα να περάσω στις φωτογραφίες αυτήν την εντύπωση, συνδυάζοντας το φυσικό περιβάλλον με τεχνικές στούντιο.Επίσης δεν είχε γίνει στο παρελθόν συνολική φωτογραφική κάλυψη. Ήταν μια χρονοβόρα διαδικασία(δύο χρόνια) καθώς έπρεπε να έρθω σε επαφή με όλους τους ανθρώπους που ασχολούνται με το έθιμο και τους ευχαριστώ για το ενδιαφέρον που έδειξαν από την πρώτη στιγμή, και την συνεργασία τους- χωρίς αυτήν το θέμα δεν θα πραγματοποιούνταν. Δεν βασίζομαι σε αυθόρμητες λήψεις».
antras


faison
«Σε κάποιες φωτογραφίες είναι έντονοι οι συνειρμοί με την Ελληνική μυθολογία- κάποιοι από τους φωτογραφημένους, έχοντας στάχτες στα πρόσωπα τους θυμίζουν χάλκινα αγάλματα της αρχαιότητας. Σε άλλες, οι προβιές που φορούν δηλώνουν άμεσα τις αρχέγονες καταβολές τους. Ίσως να γίνεται και μία προσπάθεια αναφοράς στο μύθο με το χρυσόμαλλο δέρας. Το παιχνίδι του στησίματος με τις μορφές πίσω από τα πανιά, χωρίς τη χρήση του Photoshop, θυμίζει το θέατρο σκιών, ένα ακόμα στοιχείο της ελληνικής παράδοσης. Οι ανθρώπινες μορφές παίζουν με το γύρω περιβάλλον και δημιουργούν ένα διάλογο με αυτό. Συγκινησιακή φόρτιση την στιγμή της φωτογράφησης δεν υπάρχει. Ο θεατής των φωτογραφιών ερμηνεύει το τελικό αποτέλεσμα με τον δικό του τρόπο. Είναι πραγματικά ενδιαφέρον να αφήνεις την φαντασία του ελεύθερη.»
opl


sv
«Οι φωτογραφίες σαφώς και δεν είναι λαογραφικού χαρακτήρα. Η συγκεκριμένη αντιμετώπιση απαιτεί προσήλωση στις ενδυματολογικές λεπτομέρειες και φωτογραφική καταγραφή κατά την διάρκεια του δρώμενου. Οι φωτογραφίες είναι σκηνοθετημένες (staged photography), η πρόθεση μου ήταν να «δω» τον άνθρωπο πίσω από την στολή, ενταγμένο στο ευρύτερο φυσικό περιβάλλον των οικισμών. Η φωτογράφηση πραγματοποιήθηκε στους οικισμούς του νομού Δράμας: Μοναστηράκι, Ξηροπόταμο, Πετρούσα, Πύργοι, Καλή Βρύση, Παγωνέρι, Βώλακα και στην Νικήσιανη του νομού Καβάλας. Χρησιμοποιήθηκαν, κατά περίπτωση, φυσικά σκηνικά εντάσσοντας τους φωτογραφιζόμενους στο οικείο περιβάλλον».
mn


tr
«Σε ορισμένες φωτογραφίες ο τεχνητός φωτισμός λειτουργεί ως προβολέας θέτοντας σε πρώτο πλάνο τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από την μεταμφίεση. Η αφαίρεση της μάσκας εκπλήσσει τον θεατή και γεφυρώνει με απρόβλεπτο τρόπο τον άνθρωπο με τον εκάστοτε ρόλο. Η συγκεκριμένη φωτογράφηση που πραγματοποιήθηκε στο περιθώριο των δρωμένων εμπλέκει καταγραφικά στοιχεία με την προσωπική ματιά μου».
g


koud


ol
«Τι με συγκινεί; Η προσήλωση των συμμετεχόντων στο έθιμο, η αγάπη και το πάθος τους να διατηρήσουν μια παράδοση που έρχεται από πολύ παλιά. Επίσης το μεγάλο ενδιαφέρον και η συμμετοχή των νέων ανθρώπων δείχνει ότι υπάρχει μέλλον για το συγκεκριμένο δρώμενο».
foto
Μικρό Βιογραφικό 
Ο Νίκος Βαβδινούδης [ STUDIO VD] εργάζεται ως φωτογράφος στην Θεσσαλονίκη από το 1992.Εξειδικεύεται στην αρχιτεκτονική φωτογραφία, στο πορτραίτο και στην φωτογραφία τροφίμων. Συνεργάζεται με μουσεία, κατασκευαστικές και εκδοτικές εταιρίες, αρχιτεκτονικά γραφεία, βιομηχανίες και ξενοδοχεία. Μαθήτευσε στο studio του Δημήτρη Αθυρίδη και από το 1999 διατηρεί το studiovd.gr με τον Χρήστο Δημητρίου. Έργα του έχουν βραβευθεί σε φωτογραφικούς διαγωνισμούς. Συνεργάζεται με τα φωτογραφικά πρακτορεία istockphoto.com και shutterstock.com. Έχει πάρει μέρος σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας.

Les Grecs - D'Agamemnon à Alexandre le Grand

Μάγια Πικάσο / Πέθανε η κόρη του σπουδαίου ζωγράφου

  Η μεγαλύτερη κόρη του Πικάσο, πρωτοστάτησε σε πολλές σημαντικές δωρεές της κληρονομιάς του στο γαλλικό κράτος Η κόρη του Πάμπλο Πικάσο και...